नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

क्याक्या कोर्छौ क्याक्या बुढा ! क्याक्या कोर्छौ क्याक्या ?
थाहा छैन समाजले साइको भनी फ्याँक्या ?
न छ तिम्रो फेर्ने सट न छ राम्रो जुत्ता
तर पनि लेखक भन्दै उचाल्छौ नि खुट्टा
क्याक्या कोर्छौ क्याक्या बुढा ! क्याक्या कोर्छौ क्याक्या ?

स्कुल जान्न भन्छे छोरी, छोरा त्यसै गर्छ
तिम्रो नाथे क्याक्याबाट कहिले पैसा झर्छ ?
बेच्न मिल्ने सबै बेच्यौ छाप्यौ गन्थनमन्थन
भन बुढा ! तिम्रो गन्थन कसले सुन्छन् पढ्छन् ?
क्याक्या कोर्छौ क्याक्या बुढा ! क्याक्या कोर्छौ क्याक्या ?

कस्तो कर्म यस्तासँग भयो नि है भेट
भन बुढा ! त्यो क्याक्याले भर्छ भोको पेट ?
आफ्ना सन्तान लाखापाखा राष्ट्रको पीर गर्छौ
अरू बाँच्छन् धेरै वर्ष तिमी चाँडै मर्छौ
क्याक्या कोर्छौ क्याक्या बुढा ! क्याक्या कोर्छौ क्याक्या ?

हामी दुई मरे हुन्थ्यो मर्छन् छोराछोरी
तिम्रो क्याक्या साहित्यले गर्नु ग¥यो हरि !
जति लेख्छौ च्यातीच्याती फ्याँकिदिन्छु अब
त्यति गर्दा नमानेमा छोडिदिन्छु सब
क्याक्या कोर्छौ क्याक्या बुढा ! क्याक्या कोर्छौ क्याक्या ?

कहाँ पुगे साथीभाइ कहाँ पुगे अरू
छोराछोरी रुन्छन् कठै ! मैले के पो गरुँ ?
साइको बाबु तेरो भन्दै जिस्क्याउँछन् अरे !
सबैको आँखाबाट झर्नसम्म झरे
क्याक्या कोर्छौ क्याक्या बुढा ! क्याक्या कोर्छौ क्याक्या ?

लछारपाटो लाउने होइन तिम्ले क्याक्या लेखी
आजित भएँ साह्रै बुढा ! तिम्रो चाला देखी
लेख्ने भए लेखिरहू हामी जान्छौँ पर
विज्ञापनले उठ्छन् सबै जेजे गर्छौ गर
क्याक्या कोर्छौ क्याक्या बुढा ! क्याक्या कोर्छौ क्याक्या ?

मर्म तिम्रो बुझ्ने भए सबले गर्थे हीत
कहाँ हुन्छ यो कलीमा सत्यको नै जीत
बाँचुन्जेल मानसान हुँदैन है बुढा !
फू गर्दा ढल्ने भयौ कति धस्छौ घँुडा ?
क्याक्या कोर्छौ क्याक्या बुढा ! क्याक्या कोर्छौ क्याक्या ?

तिमी छौ है साह्रै सोझा चल्तापुर्जा अघि
क,ख,ग,घ जे लेखे नि बन्छन् ठूलै कवि
मरेपछि टक्र्याउलान् दोसल्ला, पुरस्कार
बाँचेसम्म हुन्छ बुढा ! सधैँ तिम्रो हार
क्याक्या कोर्छौ क्याक्या बुढा ! क्याक्या कोर्छौ क्याक्या ?

लेख्न छोड गन्थनमन्थन माया भए हाम्रो
लेखीलेखी मर्छु भन्दै नबन न चाम्रो
यहीँ बस भन्छौ भने सजाऊ घरबारी
साइको बन्न नजाऊ बुढा ! काँडाको त्यो झाडी
क्याक्या कोर्छौ क्याक्या बुढा ! क्याक्या कोर्छौ क्याक्या ?
थाहा छैन समाजले साइको भनी फ्याँक्या ?

बुद्धनगर, काठमाडौं