नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

दाजैको त जवान मस्त बलियो लक्का प्रजातन्त्र छ
रोगी सुश्क पिलन्धरे छ शिशुमै मेरो प्रजातन्त्र त
गुड्छन् दाइ फराकिला सडकमा चिल्लो पजेरो चढी
रोजै पैदल हिंड्नु पर्छ म भने गल्लीहरूमा लडी ।

दाजैले त यता उता गरिगरी राम्रै गरे उन्नति
निष्ठावान् म भएर हो कि किन हो मेरो छ यो दुर्गति !
मेरो भोट लिएर दाइ त बने भोगी प्रजातन्त्रको
सस्तो भोट दिएर भाइ त बनेँ जोगी प्रजातन्त्रको ।

थोत्रा चप्पल पड्किने पिटिपिटी हिंड्थे घिसारी उनी
ठूलै सन्त महन्त या मुनि नयाँ गान्धी सरी थे उनी
ऐले दाइ गरीव देशभरिकै नामी धनी भैसके
छोडी गाउँ गए उनी सहरका ठूलाबडा भैसके ।

जे बोले पनि जे गरे पनि हुने नेता उनी माहिर
हामी दाइ र भाइ बीच अहिले मिल्दैन केही कुरा
मेरै दोष छ दोष छैन शिशु यो मेरो प्रजातन्त्रको
मैले ईज्जत राख्न नै सकिन यो मेरो प्रजातन्त्रको ।
लमजुङ, हाल अमेरिका