डा.रवीन्द्र समीर
अपथ्य
वि.सं.२०७३
राजमार्गमा एउटा मात्र होटल भएको ठाउँमा ड्राइभरले बस रोकेर भन्यो – ‘ल खाजा खान ओर्लिनुस् ।
पुरा पढ्नुहाेस्नर्सहरू
वि.सं.२०७३
‘सिस्टर ! डाक्टरलाई बोलाइदिनुस् न !’ एउटा बिरामीको भनाइ नसकिँदै अर्को बिरामीले भन्यो— ‘सिस्टर ! मैले
पुरा पढ्नुहाेस्राशिफल
वि.सं.२०७३
लक्षे बाहुन, नेवार माइला र पूर्वेली साहुको होटलमा भन्दा सान्नानीको तातो–चिसो चिया पसलमा बढी भीड हुने
पुरा पढ्नुहाेस्पोशाक
वि.सं.२०७३
जोसेफले नेपाल भ्रमणको क्रममा तराई पुग्दा कुर्ता, पाइजामा .... लगायो । पहाड पुगेपछि कोट,कमिज,पाइन्ट ......लगायो ।
पुरा पढ्नुहाेस्कसुर
वि.सं.२०७३
धनबहादुर सधैं मागेर खान्थ्यो, सडकको पेटीमा सुत्थ्यो । कसैले दया गरेर पैसा दिएको दिन पेटभरि खान्थ्यो,
पुरा पढ्नुहाेस्अपजस
वि.सं.२०७३
‘सेतो पोशाकमा सजिएका नर्सहरूको मन सेतो भए हुन्थ्यो तर उनीहरू रूखा हुन्छन्, झर्को मान्छन्, बिरामीसँग रिसाउँछन्’
पुरा पढ्नुहाेस्परिकार
वि.सं.२०७३
“माड्साब चिया खान जाऔँ” –आफ्नो काम सजिलै फत्ते नहुने अनुमान लगाएपछि दुर्गमबाट सीमित खर्च र छोटो
पुरा पढ्नुहाेस्विवशता
वि.सं.२०७३
’सबै वर्वाद भयो ठूले !’ गाडी चालकले सोध्यो के भयो मालिक ? ’के भएन भन्न !’
पुरा पढ्नुहाेस्अनुत्तरित प्रश्न
वि.सं.२०७२
“बुबा ! त्यो सिंहदरबार, त्यो सर्वोच्च अदालत, त्यो कृषि विकास बैँक ...।”“हँ ?” बूढाले ठूला घरका
पुरा पढ्नुहाेस्अन्तिम धोको
वि.सं.२०७२
हट्टाकट्टा तथा रातापीरा लाहुरेबा हेर्दाहेर्दै सुकेको रुखजस्ता भए । गाउँमा धामीझाँक्री, वैद्य, कम्पाउन्डर आदिले उपचार गर्दा
पुरा पढ्नुहाेस्
