महान् सम्पादक
एक दिन,महान् सम्पादकको बुआकी फुपूकी नातिनी ज्वाईंकी जेठी सासू,एउटा भुसतिघ्रेलाई लिएरफरिया स्याहार्दै सम्पादकज्यूकहाँ पुगिन्र सोर्स लगाइन्ल
पुरा पढ्नुहाेस्जोखिम उठाउनै पर्छ !
कालो अँध्यारोमा देखिन्छउसको शरीरको पहेंलो बुट्टार फैलँदै–फैलँदै जान्छपहाड, उपत्यका र तराई(कस्तो चमत्कार हो यो !बिस्तारै–बिस्तारै एउटा
पुरा पढ्नुहाेस्तर खै जोई मिलेनन् किन ?
ब्याहा गर्नुपरो भनेर हिँडियो तातो जवानी हुँदैकेटी छान्न जताततै दुगुरियो आफैँ फलाको दिँदैभेटेका फलफूल भात हलुवा
पुरा पढ्नुहाेस्पुराना ज्वाइँलाई नै नयाँ स्थायी गराउँछु
पत्रिका पुतनालाई अमरत्व दिलाउँछुभालदर्शीहरूलाई कुवेरता दिलाउँछु नयाँ ज्वाइँहरूलाई ऋणमुक्त गराउँछुहकवालाहरूलाई काँडेबार लगाउँछु । सीमा भत्काउनेलाई जंगीश्वान
पुरा पढ्नुहाेस्खिचडी
भोकाएका अनुहारहरू निर्निमेष हेरिरहेछन्ओदानमाथिको हाँडीअलिकति परम्परा र संस्कृतिअलिकति जाति भाषा अनि भेषअलिकति क्षेत्रियता र सीमाना पनिभिजाएर
पुरा पढ्नुहाेस्लफडाष्टक–२
१ नेताहरू सडकको राजनीति हान्छन्चूमरे त बेकुरेको सधैं भान्सा कुर्छन् २.कैयौँ यहाँ गोप्य खेती फपाउन कुध्छन्चूमरे
पुरा पढ्नुहाेस्लौ चिन को हुन् ?
सफा छ मान्छे सुकिलो छ धोती, दौरा र जुत्ता सुरुवाल टोपी,सबै सफा छन् मनमात्र कालो, त्यो
पुरा पढ्नुहाेस्नयाँ जोगी
खाई गोपनियताको सपथ,फर्किए नयाँ जोगी घरमा ।फाले जुत्ता खाटमुनी घरमा ।फाले जुत्ता खाटमुनी,पल्टे दौरा झण्डाएर ह्यांगरमा
पुरा पढ्नुहाेस्मध्यान्ह दिन र चिसो निद्रा
अखबारको ‘वन्टेड कालम’माम आफ्ना आउने दिनहरूको अनुहार खोजिरहेछु,प्रत्येक जुलुस, सभा, भाषणर नयाँ योजनाका फाइलहरूमापाइला टेक्ने आधार
पुरा पढ्नुहाेस्म किन टेरूँ ?
सपना थ्यो ‘मेरी’ लाई जागिर लाइहालँे,मिल्ने जति सक्ने जति सबै खाइहालेँ,गुन्डाराज छोरो थियो विदेश पठाइहालेँ,राजनीतिमा डर
पुरा पढ्नुहाेस्


























