नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

दीनानाथ पोख्रेल :

उठ्छन् प्रश्न अनेक उत्तर सही भेट्दैन मेरो मन ।
मात्रै ठान्दछ यो बडो मनुजले आफ्नो स्वयम् जीवन ॥
यौटा सत्य रहन्छ यो भवविषे मान्छन् दुई नै किन ?
यस्ता प्रश्न अनेक छन् दिलविषे को सक्छ साँचो दिन ?७५॥

होचो मानव अग्लिएँ खुद बुझेँ आफैँ धरा मालिक ।
यस्ता द्वैध विचार छन् भवविषे लाग्छन् सही सालिक ॥
ईर्ष्या,दम्भ र लोभ लालच कुनै छैनन् गुणी छन् बरु ।
डस्दैनन् परभावना विरहमा छर्छन् सुशिक्षा अरू ॥७६॥

बेला भो शव बोक् भनेपछि उठेँ छन् अश्रु मन्दाकिनी ।
बोक्दै हिँड्दछु भाव रिक्त छ हियो सोला छ छाती मनि ॥
बाटामा ध्वनि शङ्खको छ गहिरो बन्दै दुई कान छन् ।
घुम्दा पीपल वृक्ष औ वरविषे राख्दा बडा घात छन् ।७७॥

पुग्दा घाट रहेन साहस ममा बोल्ने र हिँड्ने पनि ।
मेरो साहस बग्छ अश्रुजल भै बद्लेर नौलो बनी ॥
बोल्लाझैँ मुख देख्छु छैन ध्वनि क्यै त्यो प्रेरणा पुञ्जमा ।
माया आँट बगी गयो पर भयो त्यो चेतना कुञ्जमा ॥७८॥

बास्ना देहविषे थियो मगमगी श्रीखण्ड औ मञ्जरी ।
यो बेला दिल खुम्चिँदै धुमिल भो चिन्ता बढ्यो बेस्सरी ॥
मान्छेले सरिता किनार जब ती घोचा र घारा लगी ।
पारे ठिक्क चिता ल उठ् जब भने गो चेत टाढा बगी ॥७९॥

बोकी त्यो शव घुम् भने मनुजले बोकेर घुम्दै गएँ ।
लौलौ भो अब पख् भनेपछि सुता भन्थे त्यहीँ झस्किएँ ॥
छातीदर्द थिची चिताउपर नै बाबा सुताएँ तर ।
गर्नै पर्छ ल गर् भनेपछि सबै त्यो गर्न लाग्यो कर ॥८०॥

आफ्नो बोध गुम्यो गयो पर भयो जे गर् भने त्यै गरेँ ।
खेलौना सम लाग्छु यो समयमा चर्को दशामा परेँ ॥
लौलौ यो घृत दीप ली करविषे दे दागबत्ती भने ।
मेरा अङ्ग सबै भए थरथरी उत्पात निम्जा बने ॥८१॥

भन्छन् यो मुखमा ल राख् सब त्यहाँ काँप्दै गरेँ अर्पण ।
त्यो पीडा सब भन्न शब्दभरिमा के हुन्छ खै वणर्न ?
टाढिन्छन् दिलका विचार गुनिला कालो अँधेरो बढी ।
भित्री दर्द बढेर धैर्य पर भो घोच्दो छ पीडा गढी ॥८२॥

आफ्नो को छ यहाँ ? चिनेन मनले दोस्रो बिरानो पनि ।
सारा शून्य भयो चराचर धरा निस्तेज छन् जीवनी ॥
के हो योग्य अयोग्य ? भेद यसको जान्दैन मेरो मन ।
आफ्नै वक्ष पिटेर जोड बलले तड्पन्छ एक्लोपन ॥८३॥

कोही बात गरून् छ दिक्क मन यो बेकार हल्ला हुने ।
जम्मै शान्त बसे कडा सकस छन् बन्दो छु आफैँ रुने ॥
आत्मा शान्ति गयो सबै पर भयो रोएर बित्छन् दिन ।
मेरो चेत अतीव मन्द हुन गो सक्ला र यो फर्किन ? ८४॥

०००
भक्तपुर