नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

विष्णुहरि पौडेल :

नेपाली वन लाखुको घर भयो पाके झरे काफल ।
गुञ्जिन्नन् घर-गाउँ साँझ मुजुरा, रोधी, धिमे मादल ।
गौह्री खेत समेत रोप्नु कसले ? पोखिन्न ऐले श्रम ।
तन्नेरी परदेश छन्, हुन गयो नेपाल वृद्धाश्रम ।१।

धारो लाग्छ विदेशिने युवकको पुग्दा विमानस्थल ।
खाली क्याम्पस भैसके प्रगतिका छैनन् कुनै हल्चल ।
खाडीमा पसिना चुहाउनु भयो निर्वाहको माध्यम ।
थोते वृद्ध र बाल छन् मुलुकमा, नेपाल वृद्धाश्रम ।२।

छैनन् आज चले हरेक घरका छोरा बुहारी पर ॥
जोई एकल छिन् झरिन् शहरमा बूढा र बूढी घर ।
सक्ने पढ्न अमेरिकातिर पुगे गर्दै उतै घर्जम ।
नेताका पुरुषार्थले कहलियो नेपाल वृद्धाश्रम ।३।

जोई पोइ दुबै बिछोड हुनुमा मुग्लानिनु कारण ।
माया प्रीति यता उता बहकियो पीडा दियो दारुण ।
धेरै घायल छन्, टुट्यो प्रणय नै नाठे बनाए मन ।
बिग्रेका घरबार बाल बिचरा, नेपाल वृद्धाश्रम ।४।

बिक्तैनन् घर खेत किन्छ कसले भन्छन् घडेरी किन ।
कस्का निम्ति किनून् छ जे जति त्यही थाल्दैछ घाँडो हुन ।
चिन्ताग्रस्त बुढेसकाल तुलसी पानी भयो आच्मन ।
छैनन् मर्द मलाम जान कसिने, नेपाल वृद्धाश्रम ।५।

चस्मा बिक्छ, दबाइ बिक्छ दमको लौरी छ टेक्ने भर ।
खाली गोठ भए खसी न दुहुना गोमुत्र खै गोबर ?
यौटै आय छ पालिने मुलुकमा थापेर विप्रेषण ।
पार्दैछन् घरको न घाटतिरको नेपाल वृद्धाश्रम ।६।

खाना छैन, कमाइ छैन जिउने निर्बाहको साधन ।
दिन्नन् पेन्सन वृद्ध निम्ति नजुटे उल्लेख्य विप्रेषण ।
नेता नीति सदैव कंसल भयो के खुल्दथे उद्यम ।
तन्नेरी घर फर्क नाजुक भयो नेपाल वृद्धाश्रम ।७।

०००
असार-१७, काठमाडौं ।