नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हेर्दाहेर्दै सोमप्रसादले सहरमा घडेरी किन्यो र दुई तले आधुनिक घर पनि बनायो । उसको भेष, भूषा तड्क भडक फूर्ति देखेर म तीन छक्क परेको थिएँ । बूढीको शान, सोख त झन् बेग्लै थियो ।

केहि वर्ष अगाडि हामी सँगै डेरामा बस्थ्यौं उसको र मेरो जागिर उस्तै तलब पनि बराबर जस्तै थियो । कान्छीको भट्टीमा लोकल पिएर नै सन्तुष्टि लिएका थियौं । ऊ हेर्दाहेर्दै सम्पन्नताको शिखर उक्ल्यो । कहिले भन्सार कहिले मालपोत धेरै ठाउँ चाहर्दै बढुवा हुँदै सुब्बा नि भइसक्यो ।

म जहाँको त्यहीं छु । न बढुवा हुन्छ न सरुवा हुन्छ महिना बित्छ तलब आउँछ सकिन्छ । सुको बचत हुने होइन । घर -अफिस बस् जिन्दगी सकसपूर्ण चल्दै छ ।

त्यो सीमित आम्दानीले कसरी यत्रो सम्पन्नताको शिखरमा पुग्यो होला मलाई अचम्म लाग्छ र उसको त्यो सानदार जिन्दगी देखेर कहिलेकाहीँ यो मनभित्र औडाहा पनि भएर आउँछ ।

एक दिन उसले मलाई गतिलो रेस्टुरेन्टमा डिनरको अफर गर्‍यो । विदेशी हुस्कीले ज्यान तताउँदै मैले आफ्नो जिज्ञासा उसको कान नजिकै लगेर राखेँ-

“होइन मित्र यो परिवर्तनको रहस्य मलाई पनि सुटुक्क भन न मेरो नि हालत केहि बलियो हुन्थ्यो कि ?”
उसले कान नजिकै आएर गर्व साथ भन्यो-
“मेरा तीन अभिन्न मित्रहरूको सहयोगले नै यो सब उपलब्धि हासिल भएको हो मित्र ।”

मैले उत्सुकता पूर्वक मित्रहरूको नाम सोधेँ-
ऊ भन्दै थियो, “चाकरी, चाप्लुसी र भ्रष्टाचार ।”

हेटौँडा-४, मकवानपुर