नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सुरेशकुमार पाण्डे :

यो लावा (ज्वाला) फैलिन सक्छ ! त्यो भन्दा पहिले केही गर्नैपर्छ। -टोपलाल रिसले आगो भयो।
ऊ कहिले कता कहिले कता दौड्दै थियो।बाहिर भ्यान दनदनी आगोमा जलिरहाँदा उसको धड्कन तेज रफ्तारमा धक धक धक गर्दैथ्यो । आकाशमा उडेको कालो धुँव़ामा अरू केही देख्न सकेन।

एक्कासी फोन उठायो र भन्यो। “के हेरिरहेका छौ तिमीहरू हँ ! नोकरी गर्ने मन छैन ?”
सरकारको वर्दी लगाएका स्वाँठेहरू सतर्क हुन्छन्।

सर ! सर ! आदेश बक्सियोस्।
अझै पनि केही भन्नु बाँकी छ ? उसले हकार्दै भन्यो।
सलुट ठाेक्दै बाहिरियो र जुनियरलाई इसार गर्यो।

एकैछिनमा – ड्याम /ड्याम ! कोलाहल रूवाबासी लावा शान्त भयो।
धुँव़ा बिस्तारै हराउँदै गयो।

विभिन्न मौका ढुकेकाहरूले आआफ्नो बिचार फेरि उनै जनतामा फिजाँदै छन्। मर्ने मरिहाल्यो फर्किंदैन जिउँदालाई जोगाउँनुपर्छ।

टोपलाल फेरि कृतिम हासो मुस्कुरायो । आँखा सन्काउँदै भन्यो – व्यवस्था शान्तिमय छ।

०००
१७ पुस २०८०
दाङ घोराही