नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

नगिता लेप्चा राई :

अङ्ग्रेजी भाषाबाट आएर तपाईं हाम्रो जिब्रोमा फेभिकोल वा क्विक फिक्स झैँ ट्याप्पै टाँसिएको शब्द ‘सरी’ । कतिलाई ‘सरी’ शब्दको खासै अर्थ याद नभए पनि सानातिना विराम हुँदा स्वतः निस्किहाल्ने शब्द ‘सरी’ । ‘सरी’ विशेषण शब्द हो । अङ्ग्रेजी शब्दकोशमा SORRY को अर्थ यस्तो पाइन्छ- feeling syampathy for some elseÚs mis–fortune,  feeling or ecpresing regret.

कुनै कुरामा दुःखित हुनु, खिन्न हुनु, दुःखी हुनु, उदास हुनु, शोकाकुल हुनु वा अफसोच व्यक्त गर्नु नै ‘सरी’ हो । खासमा ‘सरी’ भन्नु नै मसिना-मसिना विराम भएमा अनौपचारिक क्षमायाचना गर्ने सजिलो बहाना हो यो ‘सरी’ शब्द ।

हाम्रो जिब्रोबाट ‘सरी’ शब्द छिटो निस्किन्छ । गल्ती वा विराम जस्तो सुकै ठूलो भए पनि ‘सरी’ भनेपछि काम तमाम । एकदिनको घटना बताउँ । खुट्टामा पिलो निस्केको थियो । अफिसमा धमाधम अडिट हुनाले अफिस जानैपर्ने । किनभने अफिसको हिसाब किताब मैँ हेर्थे । धमाधम अडिट चल्दैछ । जसोतसो गरेर खोल्च्याइङ खोल्च्याङ हुँदै पनि अफिस पुगेँ । पिलो टनटनती भएर केही छैन । अडिटरलाई सबै कुरो बुझाउँदै थिएँ । बडाबाबुले मलाई केही सोध्न मकहाँ आए । म सम्मानको लागि जुरुक्कै उभिएँ । उनले मेरो पिलोमै टेके । नेपाली जिब्रोबाट अचानक ‘ऐय्या’ निस्कियो । मेरै छेउमा बसेको अडिटर पनि तर्से म कराएकी देखेर । हुरुक्कै भएँ । दुःखेर केही देखिनँ । त्यति नै बेला बडाबाबुको मुखमा उल्टा झ्याँपटले दिनु मन लागेको थियो । बडाबाबु के भयो… के भयो… भनी मलाई सोधे । उनको दोष होइन । बडाबाबुले पो मलाई उनको स्टाफ भनेर चिन्छन् तर उनको खुट्टाले मेरो खुट्टालाई के चिन्छ र अनि मेरो खुट्टामा पिलो निस्केको छ भन्ने बडाबाबु फरुवाजस्तो खुट्टालाई के थाहा ।

बडाबाबुलाई पिलो निस्केको कुरा गरेँ । उनले एकै श्वासमा भनेँ, ‘सरी’ । सरी भनेर उनी बाँचे… तर मलाई जुन परेको थियो नि त्यो कसरी भनूँ… भन्ने शब्दै थिएन मसित ।
बडाबाबुले सोधे -‘दुःख्यो म्याम ?’ अडिटरले भने, ‘पिलोमाथि तपाईंको फरुवाजस्तो खुट्टाले टेक्दा दुःख्दैन ?’

पानको कसले दाँतै नदेखिने कालो दाँत देखाउँदै बडा बाबुले, सरी… सरी… आई एम एक्सट्रिमली सरी । आई एम भेरी मच सरी । हुन त उनलाई पनि अपठेरो लाग्यो होला । आफूले गतिलै काम बिराएँ भन्ने कुराले उनलाई चिमोट्यो होला । स्वाभाविकै हो । तर आफ्नो सानो अदेख गल्ती वा विरामलाई छोप्न उनले त्यस दिन कति पल्ट चाहिँ ‘सरी’ भने त्यसको हिसाब मसित छैन ।

तर घरमा मेरो पति महोदय होस् वा छोरो वा कसैले पनि पिलोमा टेकिदिएको भए त्यति बेला आँखा छैन, यहाँ पिलो निस्केको छ भनेर थाहा छैन भनी उल्टा झ्याँपट हानेर उत्तानो चित् पारिदिन्थेँ । तर बडाबाबुलाई त्यसो गर्नुभएन । सहेर भए पनि होइन ठिकै छ भनेर पिलो दुःखेको लुकाउन खोजेँ । त्यसदिन अफिसमा पिलोले सताएर बस्नै सकिनँ । तर बडाबाबु भने ‘सरी’ भनेर उम्कि हाले ।

कति सजिलो छ हिजोआज सानो कुरामा पनि ‘सरी’ भन्ने यो ‘सरी’ शब्द । यो सरी शब्द हाम्रोतिर ओसार्ने नै यी अङ्ग्रेजहरू हुन् । बडाबाबुले उनको फरुवा जस्तो खुट्टाले मेरो पिलोलाई बुल्डोजरले जस्तै थिच्दा म दुःखेर जुन प्रकारले हुरुक्कै भए त्यतिबेला बडाबाबुलाई रिस उठेन यो ‘सरी’ शब्द किन तयार पारे होला भनी अङ्ग्रेजसित पो रिस उठ्यो । अनि मनमनै सोँचे, यी अङ्ग्रेजहरूको खुट्टामा पिलो कहिले निस्केन कि क्या हो ? माल भए पो चाल पाओस् भने झैँ पिलो भए पो पिलोमाथि कसैले थिचेको, टेकेको याद होस् । बडाबाबुले मेरो पिलो टेकेको दिन रातभरि दुःखेर सुत्न सकिनँ । पेन किलर पनि फेल खाएको अन्त ।

कहिलेकाहीँ प्रेमी प्रेमिकामाझ सानो कुरामा पनि ठासाक् ठुसुक् हुन्छ । भनावरी हुन्छ । कति दिन बोलचाल भेट बन्द । अचेल त भेटघाट वा बोलचालमा भन्दा पनि इन्सटाग्राम, ह्वाट्सएप वा म्यासेञ्जरमा ठाटाक ठुटुक, ठुस्का ठुस्की । कति दिनसम्म ब्लक । यताबाट पनि ब्लक । उताबाट पनि ब्लक । इन्सटाग्राम, ह्वाट्सएप्, म्यासेञ्जर त ब्लक भयो भयो फोनमा पनि ब्लक । दुवै पार्टी ब्लक – ब्लक । एउटा खेलै चल्छ… ब्लकको । जस्तै ब्लक गरे पनि कतै ब्लक खोलि पो हाल्यो भनी फोन चियाउने ब्लके प्रेमी प्रेमिका दुवै यो संसारमा छैनन् भन्नु मिल्दैन ।

बुढा-बुढीको झगडा परालको आगो भनिन्छ तर म त भन्छु प्रेमी प्रेमिकाको इन्सटाग्राम, ह्वाट्सएप्, म्यासेञ्जरको झगड़ा हावामिठाइ । दुवैजनाको कुनै न कुनै दिन भेट हुन्छ वा मोबाइलमै गफ हुन्छ नै, त्यतिबेला यही क्इच्च्थ् शब्दले प्रेमि-प्रेमिका आलिङ्गन बाँधिएको देख्दा इन्सटाग्राम, ह्वाटस्एप् म्यासेञ्जरलाई कति कुरीकुरी लाग्दो हो भन्ने सम्झेर मलाई कुरीकुरी लाग्छ । किनभने मामुली कारण बिनै ब्लक प्रेमीलाई ब्लक गर्ने मै पनि एकजना हुँ । प्रेमी महोदय पनि त्यै ड्याङका मूला । र सोँच्छु आज यो ‘सरी’ शब्द नहुँदो हो ता संसारका हरेक प्रेमी प्रेमिकाले प्रयोग गर्ने इन्साटाग्राम, ह्वाटस्एप, म्यासेञ्जरहरूले आत्महत्या गरिसक्ने थिए । बस् यो क्इच्च्थ् ठुस्काठुस्की पर्ने प्रेमि प्रेमिकाले इन्साटाग्राम ह्वाटस्एप्लाई बचाईराखेको छ । धन्य ‘सरी’ शब्द ।

पहिले पहिले हाम्रो समयमा ‘सरी’ शब्द त्यति प्रचलित थिएन । त्यतिबेला आफूभन्दा ठूला मान्छेको खुट्टामा आफ्नो खुट्टा पर्दा हामी जिब्रो निकाल्दै ‘विष्णु विष्णु’ भनी आफ्नो हातले शीरमा राखी विष्ण पुकारी आफ्नो गल्ती स्वीकार गर्थ्याैँ । अनि चोट पर्नेले पनि ठिकै ठिकै छ भनी ‘विष्णु विष्णु’ शब्दको कदर गर्थे । तर त्यसबेला कसैले कसैको पिलो किल्चिदिँदा ‘विष्णु विष्णु’ भनेको मैले कहिल्यै सुनिनँ ।

अस्तिमात्रै मेरी गाउँकी साथी शिखासित भेट भयो । भेट्यो कि लामो गफिन्छौँ हामी । त्यसले सोधी, अन्त तेरो के खबर छ… तेरो हिरोको नि ।
मैले भनेँ, ‘अल ओके एण्ड फाइन ।’
मैले पनि सोधेँ, ‘तेरो नि…’
त्यो बोली, अम्मुई नभन् । हामी बाझेको एक हप्ता भयो । हेर न मैले उसको मन चोर्नलाई इन्साटाग्राम, ह्वाटस्एप, म्यासेञ्जर ब्लक गरिदिएकी थिएँ कि आमामा उसले पनि उल्टा मलाई ब्लक पो गरेछ जी । कल गरेको त्यसमा पनि ब्लक हेर् न । फेरि बहिनीलाई भनेर ब्लक खोल्न लाएँ । तर विचाराले मेरो कुरा जे पनि मान्छन् है । बहिनीको कुरा सुनेर ब्लक खोलेछन् । मेरो पाला फोनमा डेढ़ घण्टा भाषण सुनाएँ ।
मेलै सोधेँ, ‘के भने दाज्यूले अन्त ।’

के भन्छ र… उही त हो ‘सरी’ पो अरे । ‘सरी’ भन्दैमा सात खून माफ हुन्छ ? भन त एई ।

मैले आगोमा घिउ थपेँ, गल्ती गरेर यो ‘सरी’ भन्नेको ओँठ त नि दलसिङ ढुङ्गाले क्याच कि क्याच कुच्याउनु मन लाग्छ । साँच्चै यो ‘सरी’ शब्द सारै सस्तो र खेलाँची भयो हगि ?

त्यसो नभन् यही ‘सरी’ शब्दले हाम्रो फेरि मिलन गराएको छ । नेताहरूले गोर्खाल्याण्ड भएन भने पूर्पूरोमा गोली ठोक्छु भनेर हाँक लगाए पनि ‘सरी’ भनेर उनले माफ पायो त । यसकारण तेरो मिष्टरले ‘सरी’ भन्यो भने एक्सक्यूज दे क्या ।
ईस दिन्छु होला… त्यसलाई । ‘सरी’ शब्दले नै बाँचेका छन् मेरा मिष्टर ।
सुन् नि एउटा कथा ।
भन्न ।
बुढीबुढी एकदिन कटाक्ष परेछन् । एक हप्तादेखि बोलचाल छैन । सुताइ अलग अलग । एकदिन बुढा अफिसको काम लिएर बिहान आठ बजे जानुपर्ने भएछ । एकार्कामा बोलचाल छैन । बोल्नु पनि लाजमर्दो कुरो । कसरी भन्ने बुढीलाई । बुढाको पालो एउटा चिट बुढी सुत्ने पलङको सिरानीमा लेखेर राखेछ ।
के लेखेको रहेछ ?
सुन् न पहिला, यस्तो लेखेछ – औ नबोल्ने मान्छे भोलि मलाई ६ बजी उठाइदेऊ ल । आठ बजे भित्र पुग्नुपर्छ ड्यूटी ।
अम्मुइ हो र ।
हो नि । बिहान ठिक ६ बज्नै बितिकै बुढीले चिटमा लेखेर राखिदिइछन् औ नबोल्ने मान्छे ६ बज्यो है उठ है ।

बुढासित नबोले पनि बाझे पनि बुढाको निम्ति खाजाभुजा बनाउपट्टि लागिछन् । सात बजी सकेछ । खै बुढा उठेका छैनन् । उसको पाला फेरि एउटा चिट लेखेर राखिदिइछन्, औ नबोल्ने मान्छे सात बज्यो है । अहिले कुदनु पर्ला हो ।
छैन चालचुल छैन । पौने आठ । उठदैनन्, नबोल्ने बुढा… ।
फेरि अर्को चिट ड्यूटी जाँदैन कि क्या हो आज नबोल्ने मान्छे ।
तर पनि बुढा उठ्ने नामै नलिएको देखेर बुढीले उनको गाला चिमोट्दै गालामाथि चिट लेखेर छोड्छिन् – औ नबोल्ने मान्छे छिटो गेट अप… ।

बुढा खाजा खाइवरि नबोली नै ड्यूटी हिँडे । बुढीको मेक अप बक्समाथि चिट लेखेको देखिछन् – औ नबोल्ने मान्छे चिमोट्नु नै थियो भने गाला नै भेटाई नबोल्ने मान्छेले ? चिमोट्ने ठाउँ थुप्रै छन् त ।

साँझ बुढा घर पसे । स्थिति एउटै छ । बोलचाल छैन । कोनि कसो कसो गर्दा बुढीको बर्को पछाडि आगो लागेछ । भनिसक्नु छैन । बुढाले बिस्तारै भने अरे, नबोल्ने मान्छेको पछाडि बर्कोलाई आगो समातेको छ है ।

बुढी – माया लाग्छ भने नबोल्ने मान्छेले नबोल्ने मान्छेको बर्कोमा लागेको आगो निभाइदिनू नि ।

जे भए पनि बुढी नै हो । बुढाले बुढीको बर्कोको आगो निभाए अरे । बुढाले माथि सिलिङतिर हेर्दै भने अरे, नबोल्ने मान्छेलाई नबोल्ने मान्छेको ‘सरी’ । बुढीको जवाफ नबोल्ने मान्छे हजूरलाई पनि नबोल्ने गनगने मान्छेको हाई भोल्टेज ‘सरी’ ।

बस काम तमाम् यो ‘सरी’ शब्दले दुवै बुढाबुढी बाहुपाशमा कस्सिए अरे । वाऊ… साँच्चै यो ‘सरी’ शब्द अपरम्पार छ हगि ।

साथी शिखाले भनी, साँच्चै प्रोमिस होला कि एई अब मेरो उसले मलाई ‘सरी’ भन्यो भने कस्सम होला एक्सक्यूज गरिदिन्छु । मैले ओँठे जवाब दिएँ, म चाहिँ मेरो उसले ‘सरी’ भन्यो भने मान्दै मान्दिनँ… ।
के गर्छस् त ?
कान समातेर सत्तरी सत्तरी पल्ट उठ् बस् गर्नु लगाई ‘सरी’ बुढी क्इच्च्थ् बुढी… ‘सरी’ बुढी… ‘सरी’ बुढी… भन्न लाउँछु ॥ तैँले त सक्छेस् पनि ।

अनि मैले भनेँ, जे भन् यो क्इच्च्थ् ले हाम्रो माया प्रीति जोगाएको छ ।
गफको झोँकमा साँझ निकै परिसकेछ । हामी दुवै छिटै । पर पुगिसकेर त्यसले भनी, एई तँलाई अबेर पारेँ ‘सरी’ है साथी । म फूलमति बडीको दोकानसम्म पुगिसकेको थिएँ त्यसको ‘सरी’ सुनेर म पनि चिच्याएँ, एई ‘सरी’ है…. ‘सरी’ ।
फूलमति बडीले दोकानबाटै कराइन्… आमामामा के छ हौ त्यस्तो ‘सरी’ । मैले हाँस्दै भने, छ नि हो बडी यो ‘सरी’ मा ।

बडी नाक कोट्याउँदै बोलिन् , साँच्चै यो ‘सरी’ ले मार्‍यो है । जेमा पनि ‘सरी’ । म पर पुगिसकेको थिएँ… बडीले भनेकी सुनिरहेकी थिएँ- ल… ल… यो ‘सरी’ ले गर्छ है मनपरी ॥

०००
खोलाचन्द फाप्री, जलपाईगुड़ी (भारत)