नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हेमराज पौडेल :

प्रसङ्ग थियो मेरो आफ्नै जन्मदिनको । त्यसको अघिल्लो दिन भोलिपल्टको जन्मदिनको लागि पुरेत बोलाएर अष्टचिरञ्जीवीको पूजा गराएर प्रसाद र आशीर्वाद लिने सोच बनाएको थिएँ । त्यसै दिन कुन्नि कुन सम्प्रदायको पर्व भनेर स्कूलले पनि छुट्टी दिएको रहेछ । अचानक घरकै केटाकेटी, भतिजाभतिजी र छिमेकीका केटाकेटी समेत जम्मा भएर मेरा वरिपरि घेरा लागे । त्यो जमघट देख्ता मलाई शङ्का त लाग्दै थियो कि यिनीहरूले कुनै कोग्ल्याँटो कुरो निकाल्ने होलान् । नभन्दै छोरीले मुख खोलिहाली, “बाबा भोलि हजुरको ‘बड्डे’ धुमधामसँग मनाउने भनेर हाम्रो फुच्चे पार्टीले निधो गरेको छ । त्यसको लागि केक, मोमबत्ती, मासु र अरु सामान किन्न अहिले रु छ हजार जति दिइस्योस् । किनमेल आजै गर्नुपर्छ । पैसा त अहिले नै चाहियो ।”

केटाकेटीको मागको भाषा र तरिका अचेलका कुनै राजनैतिक आन्दोलनकारीको भन्दा कम जोसिलो थिएन । सोझै इन्कार गर्न पनि नमिल्ने ! अहिलेका केटाकेटी हाम्रो पालाका जस्ता मान्यजनले भनेपछि लुरुक्क परेर खुरुक्क मानिहाल्ने कहाँ छन् र ! कुरा मिलेन भने भोलिदेखि नै स्कुलहड्तालको धम्कीसँगै अरु विभिन्न बाल अधिकारका कुरा उठाएर आफैँलाई हायलकायल पार्लान् भन्ने डर !

मैले बिस्तारै भनेँ, “हेर यो ‘बड्डे पार्टी’ भनेको हामी नेपालीको संस्कृतिभित्र पर्ने कुरै होइन । त्यसैले मैले भोलि बिहानैको लागि पुरेत बाजेलाई खबर गरेको छु । भोलि बिहान अष्टचिरञ्जीवीको पूजा गरेर प्रसाद र आशीर्वाद लिनुपर्छ । तिमीहरूले पनि त्यही पूजामा सामेल भएर जन्मोत्सव मनाउने र शुभकामना दिने काम गरे राम्रो हुन्छ नि !”

तर उनीहरू किन मान्थे । झन् ठूलो स्वरमा भने, “अँ, त्यसो भनेर कहाँ हुन्छ र ! हजुरको बाजेवाला पूजा बिहानै गरिसेला । हाम्रो पार्टी त रात परेपछि गर्ने हो नि ! त्यसबेला विश गर्ने, हजुरलाई नै हिरो बनाउने, फोटो खिच्ने अनि भोज गरेर मोजमस्ती गरेपछि पो हाम्रो ‘बड्डे पार्टी’ सकिन्छ त ! सबै साथीकोमा त्यसै गर्छन् । त्यो पूजापाठको पाखे चलन चलाएर ‘जन्मसो’ मनाउने जमाना गैसक्यो । अब हामीले भनेजस्तो पार्टी नगरे हजुरको नाम टोलका कन्जुसहरूको लिस्टमा दर्ता होला र हाम्रो पनि साथीभाइबीच इज्जत खुस्केला भन्ने डर छ नि !”

केही नलागेपछि बल्लतल्ल रु. ५,०००/- मा कुरा मिलाएर ती आफ्ना ‘डे प्रेमी’हरूलाई पन्छाइयो । अनि अब त फुर्सद भयो भनेर ढुक्क परेको त पल्लो घरकी कान्छी नानी मुसुक्क हाँस्तै “अङ्कल नमस्ते” भन्दै आइपुगिन् । कुरा के रहेछ भने पर्सी उनका मम्मी ड्याडीको पचपन्नौँ ‘म्यारिज डे’ पर्छ रे, त्यसमा हामी दुवै बुढाबुढीको उपस्थिति अनिवार्य गरिएको छ रे ! उनले थप कुरा के सुनाइन् भने “अर्को हप्ता नजिकैको गजल रेस्टुरेन्टमा भव्य रूपमा मनाइने ‘भ्यालेन्टाइन डे’मा पनि अङ्कल-आन्टी दुवैजना आएर हामी नयाँ युवा युवतीलाई हौसला प्रदान गर्नैपर्छ भनेर हाम्रा साथीभाइबीच कुरा चलेको छ, त्यसमा हामीलाई निराश नपार्नुहोला ।”यति भनेर उनी हिँडिहालिन् ।

उनका कुरा सुनेर म त अक्क न बक्क भएँ । उतिबेलै प्रतिवाद गरिहाल्ने होस पनि भएनछ । जन्मदिनको उत्सव मनाउने कुरासम्म त ठीकै थियो । कुनैबेला आफ्नै नेपाली पाराले ‘फादर्स डे’, ‘मदर्स डे’, ‘टिचर्स डे’ वा त्यस्तै कसैका जयन्ती उत्सवको रूपमा मनाउने गर्दा पनि रमाइलै हुन्थ्यो । तर अब बुढेसकालमा कसैको ‘म्यारिज डे’ र ‘भ्यालेन्टाइन डे’ मनाउन यताउतिका पार्टीतिर डुली हिँड्ने कुरा मैले पचाउन सकिरहेको थिइँन । अझ अब अलिक हुनेखाने घुस्याहा टाइपका साथीहरूले ‘सर्भिस ज्वाइन डे’, ‘प्रमोशन डे’ जस्ता थप फर्माइसी ‘डे’हरूको पनि कुरा चलाउन थालेका छन् रे ! म सोझो मान्छेलाई जसले पनि फँसाइहाल्छन् । अब त महिनैपिच्छे एकदुइटाका दरले आइलाग्ने यस्ता अनेकथरिका ‘डे’हरूका लागि पनि बजेटको जोहो गर्नैपर्ने भो ! बाहिरको जाँडरक्सीसहितको भोजभतेर भनेपछि पहिलेदेखि नै तर्सिने, तर कसैलाई पनि सोझै नकारेर पन्छाउन नसक्ने एकमजोरी भएको मान्छे हुँ म ।

यसरी नै यस्ता ‘डे प्रेमी’हरूदेखि दिक्क भएको बेला दुइ दशकअघि “पर्यावरण” पत्रिकामा छापिएको मेरो आफ्नै व्यङ्ग्यलेखको सम्झना आयो । धेरैले मन पराएको त्यस लेखको शीर्षक थियो “डे प्रेमीहरूको चुरीफुरी” । त्यतिबेला म अरु केही साथीहरूका घरमा भएका घटनाद्वारा बढी प्रभावित थिएँ, त्यसमा आफ्ना कल्पनाको मसला नै बढी थियो । हास्यरस त भरिएकै थियो । तर यतिबेला बल्ल थाहा पाइयो कि उतिबेलाका भन्दा चर्का ‘डे प्रेमी’हरू आफ्नै घरमा तयार भैसकेका रहेछन् । त्यसैले अहिलेको जमानाअनुसार पल्लाघरे रामदाइको विवाहको वार्षिकी मनाउनलाई उपहार किन्न त जानैपर्नेभो ! तर त्यसपछि टोलछिमेकका उरन्ठेउला ठिठाठिटीको ‘भ्यालेन्टाइन डे’ को निम्तो टार्न पो कुन जुक्ति गरुँ, सोझै इन्कार गरे ती हिसी परेकी पल्लाघरे नानीसँग पनि बोलचालै बन्द होला भन्ने पीर छ । त्यसैले अहिले त्यो निम्तो टार्ने कुनै पत्यारलाग्दो उपाय पत्ता लाउने प्रयास गर्दैछु ।

०००
नारायणटार, जोरपाटी ।