नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हेमराज पौडेल :

हिजो दिउँसोको न्यानो घाममा डुलेर फर्केपछि हाम्रा टोलबाहिरको फलैँचामा विश्राम गर्न बसेको थिएँ । पल्लो टोलका “झोले सर” टुप्लुक्क आइपुग्नुभयो । उहाँ सबैका साझा सर हुनुहुन्छ । उहाँलाई अगाडि सबैले “सर” अथवा “मेहता सर” भनेपनि पछाडि चाहिँ पल्लो टोलकाले “टोले सर” र यो टोलकाले “झोले सर” भन्ने चलन छ । उहाँको काँधमा सधैँ एउटा झोला हुन्छ । त्यसभित्र मार्क्सवादी किताब हुँदाहुन् । उहाँ देखाउन नरुचाउने, कसैले हेर्न पनि नचाहने हुँदा किताब सधैं झोलाभित्रै हुने । उहाँका गफचाहिँ निकै रमाइला । अग्लो खाइलाग्दो ज्यान, सम्पन्न जस्ता देखिने, मोटो चस्मा भिर्ने, तराईतिरका जमिनदार जस्ता ती सरलाई हेप्न कसैले नसक्ने । काठमाडौंमा उहाँका घरको काम नोकरको भरमा चल्छ । तराईको घर, परिवारबारे यताकालाई जानकारी छैन । जे भएपनि उहाँ निकै रमाइला सर हुनुहुन्छ । भाषण गर्न र कुराले ठिक्क पार्न सिपालु ।

“यो सुङ्वादी भनेको के नि सर ?” भन्नासाथ उहाँले फेरि आफ्नो बुज्रुक्याइँ देखाउन थाल्नुभयो “ल हेर आजकल शिक्षित हुँ भन्नेलाई पनि यत्ति कुरा थाहा नहुने रहेछ । कोरियाली नेता किम इल सुङ्को नाम सुन्नु भएको छैन ? उहाँभन्दा गतिलो जनवादी नेता को जन्मेको छ संसारमा ? अझै पनि उहाँकै वंशजले देश थामेका छन् । अचेल ती मार्क्स, लेलिन, माओका विचारहरू थोत्रा भइसके । अब हाम्रै देशका नेताको नाम लिँदा कसैले पत्याउँदैन । यहाँ कोही पुष्पलालवादी, मदनवादी, मनमोहनवादी भएको सुन्नुभएको छ ? बरू अरु पुराना खोज्नै परे स्टालिन आदि खोजौंला । यतिबेला सुङ नै ठीक देखिए । अब क्रान्तिकारी परिवर्तन नगरे न यहाँको व्यवस्था बदलिन्छ, न यो देशै उँभो लाग्छ ।

अनि नयाँ व्यवस्था ल्याउन पहिले चुनाव लडेर जित्नुपर्‍यो नि त, त्यो कसरी गर्नुहुन्छ ? त्यसको लागि धेरै पैसा र मान्छे चाहिन्छ, भन्ने जिज्ञासामा उहाँले लामै लेक्चर दिन थाल्नुभ्यो “नेपालमा चुनाव जित्न धेरै पैसा, थुप्रै गुन्डा, धेरै कार्यकर्ता आदिको जोहो गर्नुपर्ने कुरा हामीलाई पनि थाहा छ । त्यसैले सबै कुराको व्यवस्था मिलाएर राखेका छौं । ठूला तस्कर, कालोबजरिया व्यापारी, दुईनम्बरी टाइपका उद्योगपति, ठूला भ्रष्टाचारी नेता, त्यस्तै भ्रष्ट ठूला कर्मचारी आदि धनाढ्य व्यक्तिको लिस्ट बनाएर चन्दा असुल्ने काम गर्दैछौँ ।

त्यसैबाट डन, गुन्डा, तिघ्रे, पाखुरे, चुल्ठे, मुन्द्रे आदि फटाहा खालका होहल्ला गर्न, लड्न र भिड्न सक्ने केटा र त्यस्तै केटीको जमात तयार गर्न लागेका छौं । हाम्रा युवादस्ता, युवतीदस्ता, तरुणदस्ता, तरुणीदस्ता आदि नामका टोली सधैं फील्डमा तैनाथ हुनेछन् । सबै तहका विद्यार्थीहरूको सङ्गठन पनि तयार छ । ती सबका लागि बेलामौकामा यथेष्ट मासुलगायत जाँडपानीको व्यवस्था समेत गरेकै छौं । यति भएपछि जनतालाई खुवाएर, फकाएर, फुक्र्याएर, टुटाएर, फुटाएर, लछारेर, पछरेर, केही नलागे बुथ लुटेरै भए पनि भोट आफ्नै पोल्टामा पार्ने कुरा हामी जान्दछौँ । अरू दलका ठूला नेताले पनि गर्ने यहीँ हो, हामी मात्र के कम ! यस्ता हत्कन्डाले नपुगे सीमापारी बस्ने अपराधकर्मी भाइहरूको सहयोग लिन्छौँ । उनीहरू तयारै छन् । यति भएपछि त हाम्रो जीत पक्का ।

तर यति गर्दा पनि केही गरी हाम्रो पक्षमा दुइतिहाइ बहुमत आएन छ र ५०/६० सीट मात्र आएछ भने पनि हामीले कुनै कोग्ल्याँटो माग तेस्र्याएर, कुनै अत्तो थापेर सधैँ रोष्टम घेराउ, नाराबाजी आदि गरी संसद चल्नै नदिने काम गर्न जानेका छौं । सांसद् भएपछि संसद् चल्न नदिन अर्काको बुइ चढ्ने, माइकको झटारो हान्ने, तोडफोड गर्ने, हुलदङ्गा गर्ने जस्ता राजनैतिक कर्म गर्न हामीलाई छुट भइहाल्छ । त्यति गरेर पनि हाम्रो भत्ता र सुविधाको रकम कहीँ जाँदैन । त्यो हामीले नै पाउने हो । सधैँ यस्ता कर्मकाण्ड गरेर संसद चल्नै नदिएपछि यो व्यवस्था नै अफाप सिद्ध भयो भनेर विघटन गर्न करै लाग्छ । अनि त्यसपछि हाम्रा क्रान्तिकारी व्यवस्थाको जग बस्नेछ । कुरा बुझ्नुभो ? “जय सुङ्वाद !”

झोले सरका यस्ता हावादारी भाषणबाट बोर हुँदै गएको बेला उहाँका कार्यकर्ता टाइपका केही चेलाको आगमन भएको देखेर मौका छोपी म त्यहाँबाट सुरुक्क निस्केर खुरुक्क घरतिर लागेँ । नभए झोले सरले उहाँको पार्टी (सुङ्वादी) को सदस्यता भिडाउनुहोला भन्ने डर थियो ।

०००
नारायणटार, काठमाडौं