नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

ढाकामोहन बराल :

“ल बधाई छ है माड्साब ।” खरिदारले भने ।
“राजाको घोडा मेरो हि हि … चुप लाग्नुहोस् ।” मैले सुब्बा रवाफ देखाँए ।
“जे भए पनि ठूलो मानिसको छिमेकी हुन पाउनु भएको छ ।” उनले जिस्क्याए ।

आफूलाई भने जहिले पनि सुरक्षाकर्मीले बाटो छेकेर साँघुरो गल्लीबाट निस्केर समयमा कार्यालय पुग्न मुस्किल पर्न थालेकोले भित्रबाट रिस उठिरहेको थियो ।
“हैन सबै एकै ठाउँमा राख्ने भनेका होइनन् र गल्ली गल्लीमा छन् त ।” खाजाको पैसा तिरेर कार्यालयतर्फ जाने तरखर गर्दै मैले भने ।

“अत्याधिक सङ्ख्यामा भएपछि कसरी पुर्‍याउने, जति फुटाल्न पनि मिल्ने भएपछि । त्यहाँ नटाएर घर मर्मत शीर्षकमा रकम लिएर आफ्नै घरमा पनि बस्छ्न् ।” उनले भने ।
“हामी जस्तालाई त समस्या हुने नि ।” मैले भने ।

“हामीलाई समस्या भएर के भयो ? उनीहरूलाई रमाइलो भएको छ । मन्त्री त हुनै पर्ने हो एकपटक ।” हाँस्दै उनले भने ।
“के गर्नु त हाम्रा बाहरुले पढ् मात्र भन्नुभयो । यसो डन हुन पनि सिकाएको भए हामी पनि मन्त्री भइन्थ्यो होला नि ।” कार्यालयको कुर्ची तानेर बसें र काम गर्न थालेँ ।

०००
पोखरा -७ मासबार, कास्की