नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

भोज अर्याल :

यो सरकार ढल्दै ढल्दैन । ढल्यो भने चुल्हो नै बल्दैन । तर कुरा आउँछ कस्को चुल्हो ? जसले यो सरकार रुपीजम्बो जहाज चलाउँदै छन् उस्को चुल्हो । कुरो धेरै नै ठुलो । अरुको चुल्हो त बलेकै छ बल्ने नै छ । त्यसरी जीवनचलेकै छ । यसरी चल्ने नै छ । फुलै लाउँला केसरी । खाउँला बेसरी !

सरकारले चुल्हो बाल्दिने पनि होइन । कसैको जीवन पाल्दिने पनि त होइन । मुखमा लगेर यसले एक गाँस हाल्दिने पनि होइन । दुख गरे दुई छाक खान पाइन्छ । हामीलाई यो भन्दा अरु के नै चाहिन्छ । सरकारले त आफूलाई पालेकै छ । आफ्नो र आफ्नाको ज्यान पालोस् । भेटेको जति सबै आफु र आफ्ना आसे पासे र गासेहरूकै मुखैमा लगेर हालोस् ।

एक जना खाओ कि के जाती के वादीका नेताले लादी आउँने गरि चिच्चाएर भनेछन् । सरकारको पुरै जरो नै खनेछन् । नाम त भुसुक्कै बिर्सें । त्यस्तै के हो विक्रम चन्द हुन् उनी । सधैँ माओकै कुरा काटेर गुजारे यिनले पनि आफ्नो जुनी । उनले प्रधान मन्तरीको कुरा गर्न भ्याएछन् । र भनेछन् “कि प्रधान मन्तरीको काम नै यो सरकार ढल्दैन भनेर भाषण गर्नु हो ।” जति सकिन्छ कि आफ्नै घैला कि थैला भर्नु पनि हो ।

उनले नभने पनि सबैलाई यो कुरा राम्ररी थाहा नै छ । जुन जोगी आए पनि कानै चिरेका भनेझैं त भाछ । विक्रमबाबु चन्द अब फेरी चुनाब लड्न आउँने रे । गन्दकि तन्त्रको बन्दकि भएर हिलोमा गड्न पो पाउँने रे । खै यिनले केही भोट पाउलान कि माओ र खाओ कै भजन मात्रै गाउलान् ? पानीको धारो यिनको पनि कुरा बुझ्नै झन गाह्रो । यो हो विप्लपको खास कुरा उनी अलि धेरै अधुरा । मान्छे परे यिनीखलपात्र यिनी बिना युद्ध नै अलपत्र ।

सरकारमै बसेर सरकार ढल्दै छ मेरो विश्वास गल्दै छ भनेर कस्ले भन्नु भन्दैनन् । तपाईं हाम्रो कुरा यिनेरुले जाँदै गन्दा पनि गन्दैनन् । अरु केही नभएसी सरकारको आयुकै कुरा गर्‍यो कि त पश्चिमी वायुकै कुरा मुखबाट भुइँमा झर्‍यो । अरुले नै कुर्चीमा चढाए । छोड्न मन थिएन प्रभु ! उनैले भुइँमा लडाए । कुर्ची पाउँदा राप र ताप गुमाउँदा विदेशीलाई सत्तो सराप । भविष्य नै पर्‍यो ठुलो धराप ।

खासमा यिनीहरूकै बुद्धि नै रैच खराब । टेन्सन भयो कि एक प्याक सराब । नीति साह्रै उत्तम तर हाम्रा नेतै खत्तम ! नेता मात्र हैन कि थप यिनका हनुमान । झोला बोकेर हिँड्नेले कति खान्चन् । को नै गर्न सक्लान् खै अनुमान् । एक थान नेताका भरौटे पचास थान् । इमानहरू थोरै होलान् । सरकार डुबाउँने तिनै बेइमान् ।

सरकार पुरै अवधि नै चल्छ भनेर प्रचन्नजीले खुबै भनेरै हिन्थे । कसको खुट्टा कहिले तान्ने कँहा हान्ने हो उनले खुबै मान्छे चिन्थे । जब सरकार गर्ल्याम् गुर्लुम भयो । तब यिनको सातो पुत्लो नै गयो । अरौटे भरौटे कुरौटेहरूको हरि बिजोक भयो । रातारात खुमलटारको बास् । कुर्ची लड्यो कि अड्कि हाल्यो फेरि घाँटीमै गाँस । बोली बन्दा अब के गर्छौ धन्दा ? छोडेउँ कि उठाउँन बाकि नै छ चन्दा ? सत्ता गयो भत्ताको पिर भयो फेरि ठुलै फन्दा .!

सरकार भनेको गर्लम्मै ढल्ने रुख भने होइन । तर जनताको दुख मने हो । जो बारम्बार दुखेकै छ । घर पालुवा इमान्दार जन्तुसरह भुकेकै छ । भुकोस् तर हामी भन्नु पर्छ यो पिलो धेरै दिन नदुखोस् । पिलो पनि एक ठाउँफुटेर अर्कोमा उठ्छ । र दिनुसम्म दुःख दिन्छ । सरकार पनि पिलो बनेरै आउँछ । जिलो बनेर आए हुनि । सुख र शान्ति दिएर जनताको माया पाए हुनि । देश बनाएमा बरू अलिअलि खाए पनि हुनि । खान त नभने पनि खान्छ तर देश बनाउँदा यिनको खास के नै जान्छ ? किन बनाउँदैनन् देश । यो सरकार हुन भन्दा नभए पनि हुने थियो बेस ।

सरकारको काम देखेर मान्छेहरू भन्दाहुन् हैन यो के पारा हो ? तर यो सरकार भन्ने जन्तु जनताको अभिमतको भारा हो । यही जन्तु जन्माउँन र पाल्नको लागि जनता भोट हाल्न घाम खाएरै धाए तर खै त जनताले आज के पाए ? सरकारमा कति गए कति आए बेहिसाप खाए ? ऋणको पासोमा हालेर बजेट बनाए तर आफ्नै गाउँ र ठाउँमा पो लगेर पुरै खन्याए ! बाटैमा बिस्टाएरै त देशैभरि यिनेरु सिनो जस्तै खुबै गन्हाए ।

सरकार सधैँभरि एक थान पाएकै छ मुलुकले । कहिले अल्पमतको कहिले बहुमतको कहिले ढाडैभरि खतैखतको । खतै खत कान्डै कान्ड निल्न खोज्छन् पुरै विश्व ब्रमाण्ड । कोही परे सुन्ड मुसुन्डा कोही परे कुसुन्डा । पार्टीको खाम सभामा राष्टिय झन्डा । यो कुरा भयो यहाँ धेरै नै अति । यिनेरु परे राष्टकै खति ।

कहिले सप्रिएला र खै यिनेरुको मति । काम हेर्‍यो भने कछुवाको भन्दा पनि सुस्त पो छ त्यो गति । आम सभा हुदै खाम सभा बाटैभरि जाम सभा अहिलेत अब जागरण सभा रे । कस्लाइ जगाउँने सभा होला कि भगाउँने सभा होला यो । यस्ता जाल झेल र सभाले अब कस्को नै मन छोला त्यो । भाषण धेरै भयो अब नदेऊ । सक्छौ भने सुशाशन देउ । गरिबको थालमा रासन देऊ । तर जनता जागिसके अब तिमेरुले लुटेर कमाएको पुरै सम्पती फिर्ता देऊ । होइन भने सन्यासी बन राजनीतिलाई बिर्ता नठानी फिर्ता गर । सत्ता र भत्ताकै लागि नमर । जे गर्न मन छ त्यो गर । नआऊ वर बरू जाउ पर पर.. । तिम्रो लागि भोट दिने जनता छन् । जनताको को छ र ? अब नपर्नु है भर ।

गाउँदेखि प्रदेश हुँदै सङ्घसम्म कति वटा जति होलान् सरकार ? यी त सरकार हैनन् खासमा हुन् सरखार । सरखारको काम खाने नै हो । जसरी हुन्छ कुर्चीमा जाने नै हो । आसे पासे घाँसे सँग सँगै लाने नै हो । कुरा अलि गम्भिर नै छ जो । सरकार भनेर टारेकै छन् झारा । वाक्क दिक्क प्याक्क भैसके संसारै सारा । नेता कहिले यता कहिले उता सबै हुतिहारा । यी सबै परे तरमारा । पूरा गर्ने होइनन् कहिल्यै पनि आफ्नो अभिमतको भारा । जनता जनार्दन भन्दा हुन् पहिले जन सरकार । अहिले धन सरकार अनि भन सरकार ।

यति धेरै सरकार किन पो चाहियो ? सेतो हात्ती पालेर खै के नै पाइयो । यिनेरुको भजन किर्तन धेरै नै गाइयो । अब मात्र एउटा सरकार भए हुन्छ । टेरेर काम गरेमा एउटै सरकारले समृद्धिको सगरमाथा नै छुन्छ । यस्तो सरकारले त केवल विदेशी दलाल र घरानियाहरूको पाउ मात्र धुन्छ ।

हामीलाई अब हाम्रो सरकार र राम्रो सरकार भए हुन्छ । गैँडाको छाला जस्तो चाम्रो र डाम्रो सरकार छिट्टै बिदा भएर गए हुन्छ । एक थान मन पर्ने खालको सरकार भए हुन्छ । अनि मात्र विकासले सफलताको शिखर नै छुन्छ । सरकार ढले पनि सरकारप्रतिको आस्था ढल्न हुँदैन । जनताको आशा र भरोसा जल्न हुँदैन गल्न हुँदैन । सबैको जय होस् । समृद्धिले छिटै आकाश चुमोस् ।

०००
हाल क्यानडा