नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

महादीप पोखरेल :

नेपाल, जहाँ हिमालको काखमा बुद्धको शान्ति बर्सिन्छ भनिन्छ, तर सडक र सामाजिक सञ्जालमा गालीको वर्षात हुन्छ र भेल बग्छ। यहाँ गाली गर्नु कुनै कला होइन, यो त जीवनशैली बनेको छ। ‘भ्रष्टाचारी’, ‘पापी’, ‘हत्यारा’, ‘देशघाती’, ‘दलाल’, ‘चोर’, ‘फटाहा’, ‘ठग’, ‘तानाशाह’—यी शब्दहरू त यहाँको राजनीतिक शब्दकोशका पर्यायवाची हुन्।

एउटा पार्टीका कार्यकर्ताले अर्को पार्टीका नेतालाई यी विशेषणले सम्मानित गर्छन्, र जवाफमा उस्तै गालीको बाढी फर्किन्छ। यो गालीको लेनदेन यति सहज छ कि लाग्छ, नेपालको अर्थतन्त्र भ्रष्टाचारमा होइन, गालीको व्यापारमा चल्छ।

यो गालीको खेलमा सबैले सबैलाई यति धेरै आरोप लगाइसके कि अब त कुन आरोप कसले लगाएको हो, कसलाई लागेको हो, त्यो पनि बिर्सिन्छ। सबै भ्रष्टाचारी, सबै देशघाती, सबै चोर !! यस्तो लाग्छ, नेपालमा इमानदार मान्छे खोज्नुपर्‍यो भने सायद सगरमाथाको चुचुरोमा गएर ध्यान गर्नुपर्छ। तर त्यहाँ पनि कुनै नेताले ‘इमानदारीको पर्यटन’ भन्दै आफ्नो फोटो खिचिसकेको हुन सक्छ।

नेपालमा एउटा गाली विशेष चर्चित छ—‘फलानो चोर, देश छोड !’ यो नारा यति लोकप्रिय छ कि सायद यो नेपालको दोस्रो राष्ट्रिय गान बन्न सक्छ। तर रमाइलो के छ भने, यो नारा सुनेर अहिलेसम्म कुनै ‘चोर’ले देश छोडेको रेकर्ड छैन। बरु उनीहरूले देशलाई यति माया गर्छन् कि कुर्सीमा टाँसिएर बस्छन्, मानौँ देश छोड्नुभन्दा कुर्सी छोड्नु ठूलो पाप हो। अनि यही नाराबाजीको बीचमा अर्को नौटंकी सुरु हुन्छ।

गाली गर्नेहरूको भाका फेरिन्छ, स्वर बदलिन्छ, र उनीहरू कोरसमा गाउँछन्—‘फलानो आऊ, देश बचाऊ!’ यो नारा सुन्दा लाग्छ, अब साँच्चै कोही सुपरम्यान आकाशबाट झरेर देशलाई काँधमा बोकेर स्वर्ग बनाउँछ। तर इतिहास साक्षी छ, यो ‘देश बचाउने’ फलानो आएर सधैँ आफ्नै स्वार्थ बचाएर हिँड्छ। देश ? खोइ, त्यो त गालीको धूलोमा हराइसक्यो।

यो देश मरेको छ कि जिउँदै छ, यो प्रश्न पनि यहाँको गाली-संस्कृतिको एउटा काव्यात्मक हिस्सा बनेको छ। कसैले भन्छ, ‘देश मर्‍यो !’ तर अर्कोले तर्क गर्छ, ‘हैन, देश त जिउँदै छ, हेर न, गालीको यो उत्सव कति जीवन्त छ !’ साँच्चै, नेपालमा गालीको यो मेला यति रमाइलो छ कि यहाँ हरेक दिन कुनै न कुनै नेतालाई ‘देशघाती’को ताज पहिर्‍याइन्छ, र भोलिपल्ट अर्को नेतालाई ‘देश बचाउने’ माला। यो चक्र यति घनघोर छ कि सायद गौतम बुद्ध स्वयंले पनि यहाँ आएर भन्नुहुन्थ्यो, ‘लौ, म त शान्तिको खोजीमा अर्कै ग्रहमा जान्छु।’

तर यो गालीको गंगामा एउटा कुरा पक्का छ—नेपालमा इमानदारी, पारदर्शिता, र सुशासनको कुरा गर्ने जो कोही पनि अन्ततः गालीकै शिकार बन्छ। किनभने यहाँ गाली गर्नु भनेको सास फेर्नुजस्तै सहज छ, र देश बचाउनु भनेको नारामा सीमित एउटा सपना। तैपनि, यो देश चलिरहेकै छ। कसरी? सायद गालीको यो ऊर्जाले नै देशको इन्जिन चलिरहेको छ। अनि यो गालीको गंगा बगिरहँदा हामी सबै हाँस्दै, रिसाउँदै, र फेरि गाली गर्दै भन्छौँ—‘फलानो चोर, देश छोड !’ र जवाफमा सुनिन्छ, ‘हैन, म त देश बचाउन आएको !’

यो देश जिउँदै छ, किनभने यहाँ गालीको कमी छैन । र यो देश मर्‍यो भन्नेहरूले बुझ्नुपर्छ—नेपाल त गालीकै बलमा अमर छ !!!

०००