नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

तुइनमा उल्टो झुण्डिएर
विद्यालय गइरहेकी छे
एउटी सानी केटी
तुइनमा उल्टो झुण्डिएर
उल्टो झुण्ड्याएको छ
यस देशले
ती निरीह केटीलाई
र घोकाइरहेछ इतिहास
‘नेपालीहरू वीर छन्’
जब डाडाँले नै छेकिदिन्छ
थाहा हुँदैन खोँचमा
कहाँ छ देश ?
मध्यान्हमै अस्त हुन्छ जहाँ
पक्षपाती एक पाखे घाम
थाहा हुँदैन त्यहाँ
देश भनेको के हो ?
देश खोज्दै ती केटीहरू
दिनदिनै गरिरहन्छन् तुइनबाट
वारि र पारि
र, पल्टाउँछन् वर्षको अन्तिम महिना
बल्लतल्ल आइपुगेको
सरकारी पुस्तकको अनुहार
देशमा क्रियाशील छन् डलरका संस्थाहरू
चलायमान छन् एक से एक घरानियाँ अनुहारहरू
तर, कुपोषण लागेको छ पहाडलाई
बाहिर टुसुक्क निस्किएका छन् आँखाहरू
खडेरीले खाएको छ तराइजस्तो मनलाई
तर, गणना गर्छन् घरानियाँहरू केवल लास
कति पुग्यो ?
सय, हजार वा एक लाख…… ?
उडनतस्तरीमा आउँछन् यहाँ शासकहरू
ती कुन ग्रहका जीव हुन् ?्
चिन्दैनन् ती केटीहरू
यति थाहा छ
देश भनेको यही तुइन रहेछ
जुन चुँडिन सक्छ जतिबेला पनि
जब चुडिन्छ खिया लागेको तुइन
विलीन हुन्छन् तिनीहरू पानीमा
विलीन हुन्छ
देशको एउटा अपाहिज सपना
तर, गहिरो कुम्भकर्णे निद्राबाट
बिउँझिने प्रयास गर्दैन देश
विद्यालय गइरहेकी छे
एउटी सानी केटी
तुइनमा उल्टो झुण्डिएर ।

०००

‘चिबेचरा’ कविता सङ्ग्रहबाट