नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

किशन पौडेल :

विकास,
दशकौँपछि
समृद्धिका सपनाहरू बोकेर
डोजर लिएर
गाउँ फर्कियो ।
र,
ढालिदियो
हजुरबुबाले आस्थाले रोपेको
बाटो छेउको बर-पिपलको चौतारी
पुरिदियो
बाजेहरूको पसिनाको बुँदले भरिएको
काकाकुल गाउँको साझा इनार,
भत्काइदियो
एउटा बलियो विश्वासको
जगमा उभिएको
पुस्तैनी किलो
बाटो छेउको बाटुले घर ।
उखेलिदियो
कला,सभ्यता र सम्पदाका धरोहर
पाटी, पौवा र सत्तल ।
विकास
दशकौँपछि गाउँ फर्कियो
र
रोपिदियो
कलहको एउटा बिउ
थोपरिदियो मुआब्जाको लालच
र देखायो समृद्धिका सपनाहरू ।
आजकल देखिदैन
हरिया खेत र पाटे बारीहरू
कङ्क्रिटका गन्तव्यहीन
बाटाहरूले जेलिएका छन् फाँटहरू
जग्गाको भाउ बढेको छ
मान्छेको भाउ खस्केको छ
खुलेका छन् बाटो छेउमै
सेकुवा कर्नरहरू
बार र रेस्टुरेन्टहरू
जहाँ सधैँ चल्छन्
ठेक्कापट्टा, कमिसन
र भागबन्डाका वार्तालापहरू ।
फराकिला भएका छन् बाटाहरू
साँगुरिँदै गएका छन् मनहरू
फैलिएका छन् गोरेटाहरू
खुम्चिएका छन् सम्बन्धहरू,
सम्पन्नताले उचाइ छुँदै जाँदा
खस्किँदै गएका छन् संवेदनाहरू
मेटिएको छ पहिचान
हराएको छ मानवता ।
हो, वास्तवमै
विकास आएपछि
सुरु भएको छ मान्छेको विनाश ।

०००
हेटौडा