नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

अनिल कोइराला :

मेरा आंखा गएका थिए जसमा
देख्ने गर्दै सधै लोकल वसमा
लोकल वस न हो,
असाध्यै ‘प्याक’ हुन्थ्यो
कहिले देखिने कहिले छेकिने,
दुवैलाई ‘ऱ्याक’ हुन्थ्यो ।

मेरो नजिकैको सिट खाली हुन्थ्यो
अब त्यहाँ वस्ने उनकै पाली हुन्थ्यो
सँगै वस्थ्यौं तर कुरा नहुने
अनजानमै भए पनि,
कहिले उनले मलाई त,
कहिले मैले उनलाई छुने ।

रिस उठ्थ्यो अरूको दाउमा,
पिर पर्थ्यो उनको ओर्लने ठाउँमा,
तर अकस्मात्,
उनलाई लोकल बसमा भेट्न पाइन
आँखाको अनि मनको प्यास मेट्न पाइन ।

केही सिप नलागी निष्कर्ष निकालें
मलाई उनको चोलो मन परेको थियो
निलो रङ्को सारी मन परेको थियो
शायद उनलाई मेरो जुगा मन परेको थियो
फ्रेन्चकट दाही मन परेको थियो ।

त्यसैले त न उनीसँग माया बस्यो
न विछोडमा दुईथोपा आँसु खस्यो
न त उनलाई ‘बोर’ भयो
न त मलाई ‘भूर’ भयो
हाम्रो प्रेम चल्दै चलेन,
नासपातीको बोटमा स्याउ फलेन,
किनकि मलाई थाहा छ,
यो उमेर भनेको यस्तै हो
कुकुरको पुच्छर बाँङ्गो देख्दा पनि,
हाँसो लाग्छ भनेको जस्तै हो ।

०००
पाल्पा, हाल अमेरिका