नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

धेरै मानिसहरू यो देशको विकास भएन भनेर रुने गर्छन् । मलाई लाग्छ तिनीहरूसँग विकास देख्ने आँखै छैनन्, त्यसैले तिनीहरू रुन्छन् । वास्तवमा हेर्दाहेर्दै देश कहाँबाट कहाँ पुगिसक्यो । पत्याउनै मुस्किल पर्नेगरी देशले काँचुली फेरिसक्यो ।

विगत १०–१२ वर्षको छोटो अवधिमै काँग्रेस, एमाले र अरु सयौँ नेता कार्यकर्ताको जीवनमा आएको आमूल परिवर्तन, उनीहरूले राजधानीमा जोडेका आलिशान महल, गाडी लगायत सम्पत्तिले देश विकासको तिव्र गतिलाई प्रमाणित गरेको छैन र ? यता नया“ नेपालमा पनि देश विकासको गति भ्यागुतो उफ्रेजस्तो उफ्रिरहेको छ । एकदशकसम्म हत्केलामा ज्यान राखेर भोकै नाङ्गै ‘जनताको मुक्तिका लागि’ लडेका जनसेनाका कमाण्डरहरू हेर्दाहेर्दै कालो सिसावाल मर्सिडिज र पजेरोहरूमा चढेर पा“चतारे होटलहरूमा रिवन काट्ने, पानसमा बत्ति बाल्ने र साँप्रा बजाउने अवस्थामा पुगिसके । उनीहरूका खुट्टाले रातो कार्पेट मात्रै टेक्न पाउने अवस्थाको विकास भइसक्यो । तिनका झलमल्ल बलेका चिल्ला अनुहार हेरेर अनुमान गर्न सक्नुहुन्न कसरी मुलुकले विकासको गतिमा छलाङ् मारिरहेको छ ? सर्वहारा मजदूरवर्गको नेतृत्व गर्ने थुप्रै नेता कार्यकर्ताहरू मुलुकका उच्च ओहोदामा उपरखुट्टी लगाएर कुर्सीमा घुम्ने भएका छन्, सम्पत्ति जोड्दैछन्, शेयर किन्दैछन्, बै“क खोल्दैछन्, अस्पताल खरिद गर्दैछन् । वास्तवमा देशले आश्चर्यजनक प्रगति गर्दैछ, चमत्कार गर्दैछ, अझै गर्नेछ । हामीले आशावादी हुनैपर्छ ।

देशमा रोजगारीको तिव्र विकास भएको छ । २०५ जना सांसदहरू पालिरहेको देश ६०१ विधायक पाल्न सक्ने भएको छ । सेना र पुलिसका सिमित सङ्ख्यालाई रोजगारी दिइरहेको सरकार अब राजनीतिक दलका हजारौँ सेना र लाखौँ कार्यकर्तालाई जागिर दिन सक्षम भएको छ । सडकमा जो जो जसरी जसरी मरे पनि सहिद मान्न र लाखौँलाख रुपैयाँ ह्वार्ह्वार्ती बा“ड्न देश समर्थ भएको छ । पचासौँ राजनीतिक दल वा हजारौँ समूहहरू जजसले जेजे मागे पनि खुरुखुरु दिनसक्ने भएको छ देश । वास्तवमा देश सम्पन्न भएको छ ।

विकासको गतिसँगै जनताहरू पनि पूरा सभ्य र सुसंस्कृत भएका छन् । जस्तासुकै दुख कष्टमा पनि नेता गणका पोटिला अनुहारमा देश विकास हेरेर चित्त बुझाउने भएका छन् । बाह्रै महिनाको पेट्रोलियमको अभाव, थेग्नै नसकिने महङ्गी, हत्या, हिंसा र असुरक्षा पनि हाँसीहाँसी सहन सक्ने भएका छन् । घामले पिल्सि“दै, पानीले भिज्दै दशौँ घण्टासम्म लाइनमा बसेर जम्माजम्मी दुई लिटर तेल प्राप्त गर्दा पनि उनीहरू खुशीले चारहातमाथि उफ्रिन्छन् । एकदिनको कमाईले जम्मा दुई छाक पाक्ने मट्टितेल आउँछ, तै पनि कुनै मजदूर भात खान नपाएर मरेको छैन । कुनै कामदार मट्टितेलको भाउ घटाउन सडकमा उत्रि“दैन । सहनशीलताको सभ्यतामा यो देश नमूना भएको छ ।

यस्तो देख्तादेख्तै देशको विकास भएन भन्नेहरूप्रति खेद व्यक्त गर्न बाहेक के गर्न सकिन्छ ? धन्य छ श्री पशुपतिनाथद्वारा रक्षित मेरो देश । धन्य छु म यस्तो सुखी सम्पन्न नेताहरूको छत्रछायामा बाँचिरहेको खुशी नागरिक ।

‘ओम स्वाहा’ हास्यव्यङ्ग्य सङ्ग्रहबाट