नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सबैभन्दा ठुलो चुनौती–
बाँच्नु रहेछ ।

इतिहास फोरेर निस्केका आस्थाहरू
पहरा फोर्ने पीपलभन्दा महान् छन् ।
त्यो भन्दा महान् भएको छ मेरो जन्मकथा ।
यदि बाबुआमाको सहवासको समय बदलिएको भए
न रहन्थेँ म, न रहन्थे मेरो अनुभव ।

सबैभन्दा ठुलो चुनौती जीवन भएको छ ।

जीवनको विशृङ्खलाबद्ध पदयात्रामा
आफ्नै पदचाप देखाउनु सानो कष्ट होइन
र सामान्य छैन– समयको कठघरा ।

प्रतिकूल जीवन सन्दर्भलाई छिचोलेर टुसाएका हुन्
ममा समयका प्रश्नहरू
सवालित हुन मैसँग ।
मन प्रकृतिसँग सोध्न भन्छ
कुन एसिडले भरिस् गुलाबमा रातो रङ
र बनाएको छस्– यति सुन्दर मनको बस्ती ?
उपमा गुलाबकै दिएर पनि
भरेको छस् कसैका पीताम्बरजस्तै पहेँलो रङ
अनि जन्माएको छस्– एउटा उजाड बस्ती ।

ए विज्ञान, तँलाई पनि चुनौती छ
सक्छस् भन् फर्काएर देखा ती मान्छेहरूलाई
जसले हेर्न सकून्– चमत्कार विश्वको ।
थाहा पाउन्
पलपल भत्किएको उसको सफलताको शिखर ।

म चेतनाको बन्दी बनेर
सचेत हुन खोजिरहेछु ।
संसारमा सबैभन्दा छिटो कुदिरहेछ– मेरो मन ।
मन लिएर बाँच्नु अर्को चुनौती रहेछ ।

मैले प्रकृतिसँग पटकपटक निहूँ खोज्दै
भेट्न चाहेको छु जीवनको सार्थकता ।
कहिले चरी बन्ने रहरमा
चिथोरेको छु समयको संघार ।
कहिले फूल बन्ने रहरमा
भत्काएको छु आस्थाको आँगन ।
मलाई कहिले चेतनाशून्य भएर भौतारिने रहर छ
कहिले रोप्दै हिँडूझैं लाग्छ समयको त्रासदी ।

निहूँ खोज्नु सार्थक हुनु होइन भन्ने पनि थाहा छ ।

मेरो मन भनिरहन्छ मलाई –
च्यात् समयको पर्दा र टाल् तेरै किस्मतले ।
सास फेर्नुमात्र बाँच्नु हो भने
तैँले सबथोक बिर्सेको छस् ।
न मर्नुको परिभाषा सास रोकिनु हो ।

यदि सबथोक जानेर पनि चेतनाशून्य हुनु
परिभाषा हो भने जीवनको
मर्नुभन्दा ठुलो चुनौती
देखेकै छैन मैले ।

तन्द्राङ, गोरखा