नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

परीक्षामा,
साथीभाइले किताबै सार्दा
गुरुहरूले कार्बन राखी राखी छाप्दा
निरिक्षकहरूले समेत चिट चोराउँदा
समयको हेक्कै नराखी खुब ईमान्दार भैखाँदो
जिन्दगीभर तेस्रो श्रेणीको बिल्ला झुन्ड्याएरै
बाँचेको छु सग्लो
म बेबकुफ, म बेग्लो !

जागिर,
खोजी गर्न साराका साराले तलुवा फटाउँदा
जो सकेको नजराना समेत चटाउँदा
आफैंले चौध अञ्चल र पचहत्तर जिल्ला घोकाएकाहरू
उच्च पदासिन हाकिम बनिसक्दा
डिग्रीको प्रमाणपत्र सिरानीमा थन्क्याउँदै, र
दीक्षित हुँदाको कालो भाङ्ग्रोयुक्त तस्बिर
डेराको भित्तामा झुन्ड्याउँदै
मनगढन्ते सन्तुष्टीका पोकाहरू कसेर बाँचिरहेको
सन्सारै बदल्छु भने जस्तो मिथ्या मनमा साँचिरहेको
बारवर्षे बढुवाले बनाइदिएको गौरवशाली सुब्बा, एक्लो
म बेबकुब, म बेग्लो !

सडकमा,
आफ्नो लाईनबाट मात्र लुसुलुसु पैदल हिँड्ने
खोजिखोजी जेब्राक्रसबाट मात्र बाटो काट्ने
यो त पैदलयात्रीको अधिकार नै ठान्ने
नियम मानेर गाडी चलाउनु पर्छ भन्ने मान्यता राख्ने
कतै पनि पेलम्पेल गर्न नसक्ने
तर हरे ! यस्तो लाग्दैछ,
अटेरी चालकहरूको सिकार पो हुने भएँ म
र, कुनैदिन जेब्राक्रसमै मर्ने भएँ म !
कस्तो अधबेस्रो !
न ओल्लोघाटको, न पल्लो
म बेबकुब, म बेग्लो !

गाउँघरमा,
बोली हैन व्यवहार हेर्नुपर्छ भनेर सम्झाउने
रैथाने बारमासे नेताको सिकार नबन्न झस्काउने
जनतालाई गाँस–बास–कपासतन्त्र हाम्रो हो,
अरु सबै न खत्तम, न त राम्रो हो,
भनेर बारम्बार दोहो¥याउने
सबै तन्त्रका ठेकेदारहरूको काउसो
मानौँ, कुनै सफा कपडामा लागेको एक थेग्लो
म बेबकुव, म बेग्लो !

जिन्दगीभर,
अरुले सुनून्–नसुनून् बोली रहने
अरुले मानून्–नमानून्, सम्झाइरहने
केही नगन्यहरूबाट उत्प्रेरित
धेरै ‘बुज्रुक’ हरूबाट तिरस्कृत
इमानदारिता, नियम र कानुनको हिमायती
आफ्ना लागि बयस्क र बुझक्कड
अरु सबैका लागि म अण्डा
वा भनूँ, चिउँचिउँ गर्ने चल्लो,
साँच्चै,
बेबकुफ, र बेग्लो !
२०७१ पौष
काठमाडौं