नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

म आँटीबाहेक १२ वैशाखको भूकम्पपछि घरभित्र पस्न कोही मानेनन् । भित्र नपस्नू भनेर श्रीमतीले हात तान्दै थिइन् । मैले भनेँ, \’ठूलो भूकम्प आएपछि त्यसका पराकम्पनहरू त्यसभन्दा साना हुन्छन् । घर चर्किएको छैन भने मजाले भित्र बस्दा हुन्छ भनेर मैले राम्ररी पढेको छु, चुप लाग ।\’ \’लौ तपाइर्ं नै विद्वान् हुनुहुन्छ\’ भन्दै उनले हात छाडिन् । डर लाग्नेजति घरबाहिर भाग्ने ठाउँमा \’रेडी\’, \’गेट\’ \’सेट\’ गराएर म घरको माथिल्लो तलामा पसेँ र चिया पकाउन थालेँ । चिनीको भाँडो नभेट्टाएर यसो निहुरिन खोज्दै थिएँ, आइहाल्यो । म बिजुलीको गतिमा भर्यामङतिर दौडिएँ । यसरी दौडिनु हुँदैन भन्ने पनि मैले पढेको थिएँ । मैले माथिबाटै चिच्याएँ, \’ए भाग भाग !\’

तलबाट आवाज आयो, \’किन भाग्ने विद्वान् ?\’ अनि पो यसो बाहिर हेरेको कुनै चालचुल छैन । केको आउँथ्यो भुइँचालो ! मनमा पो आएको रहेछ । यस्ता भ्रमले म तीन तलामाथिबाट नौपटकसम्म दगुरेको छु । पढेलेखेका मान्छेको कुरै बेग्लै !

त्यसपछि पनि म घरमा पस्न डराइनँ । जाँदै आउँदै गरिरहेँ । एकपटक गएर तेल बसाउने, अर्कोपल्ट गएर मेथी पड्काउने, अर्कोपल्ट तरकारी ओइरिने, अर्कोपल्ट भात बसाल्ने । एवं रीतले खाना बनाएर चौरमा ल्याउँदै खाँदै हप्ता बिताइयो । पढेको मान्छे डराउने त कुरै भएन नि !

छिमेकी उपसचिव फलानाजी मभन्दा विद्वान् । १२ गते साँझ पालमा बसेर उनले भूकम्प जानुका वैज्ञानिक कारण र यसको इतिहास बताएर सबैलाई आश्वस्त बनाए । उनले १३ गते साढे १२ बजे एउटा घोषणा गरे, \’अबको ८० वर्षसम्म नेपालमा ६ रेक्टरभन्दा ठूलो भुँइचालो आउँदैन ! म त ढुक्कले घरमै बस्छु ।\’ नभन्दै उनी सरासर चारतले घरको सिरानमा पुगेर हामी तल पालमा बसेकाहरूलाई झ्यालबाट हेर्न थाले । अचानक १ बजे भूकम्पले घर हल्लाउन थालेपछि ती फलानाजी भर्यातङमा सात ठाउँ ठोक्किएर घाइते अवस्थामा तल आए । पालबाट घरमा लगेका ओढ्ने-ओछ्याउने लिन पनि उनले छोरालाई घचेटेर पठाए र साँझमा हामीसँगै आएर घुसि्रए ।

अर्का छिमेकी ढिस्कानाजी नगरपालिकाका चल्तापुर्जा कर्मचारी हुन् । अढाई आना घडेरीमा खोला किनाराको सार्वजनिक जग्गा मिचमाच गरी बनाएको उनको ६ तले भवन देख्दा हामी आत्तिरहन्छौँ । घर बनाउँदा नगरपालिकाको मुखमा घूसको बुजो लगाउनुपर्योा भने सबैले उनैलाई सम्भिmन्छन् । त्यसै भएर हाम्रो टोलमा सबैभन्दा धेरै नमस्कार खाने विद्वान् उनै हुन् ।

भूकम्पपछि हामी सबै चोकमा काम्दै हल्लिरहेका थियौँ । गन्जी र कच्छा मात्र लगाएर हिलोमा चुर्लुम्मै डुबेका ती ढिस्कानाजी अर्धबेहोस अवस्थामा हाम्राअगाडि उभिए । उनले थुरथुर काम्दै सोधे, \’के भएको ? ट्यांकी किन घुमेको ?\’ पछि थाहा भयो, उनी छैटौँ तलामाथि उभिएको पानी ट्यांकीमा भित्र पसेर सफा गर्दै गरेका बेला भूकम्प आएर फनफनी घुमाएछ । भूकम्प गएको आज तेस्रो हप्ता बितिसक्यो उनले अहिलेसम्म घरमा पस्ने त के घरतिर हेर्ने आँट पनि गरेका छैनन् ।

अर्का विद्वान्…! विद्वान्हरूको बखान गर्नै बाँकी थियो, अचानक घरले पिङ खेल्न थाल्यो । मेरो विद्वताले भन्यो, \’भाग् विद्वान् भाग् !\’ अनि, विद्वान् धोती सम्हाल्दै चौरतिर भाग्यो । यो २९ वैशाखकोे अर्को डरलाग्दो झड्का थियो ।

नेपाल साप्ताहिक