नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मृदङ्ग बजाएर बाबा !
रुखहरू मृदङ्ग बजाएर आउँछन्
र मेरो हाँगाबाट
पातहरू खोसेर लान्छन् !
मैले कसरी छोप्ने अब—
जीवन झैँ रोइरहेका
विश्वासका यी विकलाङ्ग गुँडहरू ?

आकाशमा कावा खाइरहेका
बाजका आँखाजस्ता तीखा तीरहरू
सन्सनाउँदै खसिरहेछन्
मेरा सुत्केरी सपनामाथि !
छ्याङ् छ्याङ्ती देखिन्छ— माथि आकाशबाट
मैले कसरी लुकाउने अब—
भोकले एकनास चिच्च्याइरहेका
जुरेलीका यी अबोध बच्चाहरू ?

मृदङ्ग बजाएर बाबा !
रातहरू मृदङ्ग बजाएर आउँछन्
र मेरो कपालबाट
फूलहरू लुछेर लान्छन् !
मैले कसरी रुने अब—
यो बरखी बारेको आकाशका
विवश पैतालाहरू समातेर ?

नजिकै कङ्काल जस्तो घामले
घारे हात लगाएर माटोलाई सरापिरहेको छ
र आतङ्कका पहेँला चङ्गाहरू उडाउँदै
हलहली हाँसिरहेका छन्
बीच सडकमा मान्छेका लासहरू !
मैले कसरी रुने अब—
झ्याउँकीरी झैँ
यी लासका ओठहरूमा टाँसिएर ?

मृदङ्ग बजाएर बाबा !
घामहरू मृदङ्ग बजाएर आउँछन्
र मेरो अँगालोबाट
मलाई नै चोरेर लान्छन् !
मैले कसरी बाँच्ने अब—
गान्धारी आमाहरूको
गर्भपीडाको विषाक्त घाउमा डामिएर ?

उता सिङ्गै सहर बार्दलीमा निस्केर
रात रातभर हाहाकार गरिरहेको छ !
र यता काला सर्पहरू
मेरो नवजात शिशुको ओठमा चुसेर
तन्तनी रगत पिइरहेका छन् !
उफ् ! मैले कसरी बाँच्ने अब—
यो मसान झैँ दन्दनी बलिरहेको
कलिलो पृथिवीलाई काखमा सुताएर ?

(२०४८)