नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

रा.वा.बैंकमा जागिरेको रूपमा दर्ता भएको पनि २६ वर्ष पुगेछ । २०४१ सालको नियुक्तिदेखि २०६७ सम्म आइपुग्दा त्यस्ता धेरै उतार चढावहरू भोगियो, देखियो त्यो आफ्नै ठाउँमा छ । शाखा कार्यालय मैतिदेवीबाट सरुवा भएर तनहुँको आँबुखैरेनी पुगेँ । आँबुखैरेनीवाट बेला बेलामा बिदा लिँदै केन्द्रमा भएका हाकिमहरूको कान फुक्न आउँथे । कहिले सरुवाको लागि त कहिले २० वर्षे गोल्डमेडल कहिले पाउने हो भन्दै सम्बन्धित फाँटका कर्मचारी साथीहरूलाई सोध्थेँ– सर अर्को वर्ष । अर्कोवर्ष पनि बैंकको जन्मदिनको एक दुई महिना बाँकी भएको बेला सोध्थेँ । रेडिमेड जवाफ आउँथ्यो– अर्को वर्ष ।
बिस वर्ष अवधि पुगेका कर्मचारीलाई दीर्धसेवा पदक दिएर सम्मान गर्ने चलन छ । प्रत्येक वर्ष माध १० गते आयो कि गोल्ड मेडलले मलाई झकझकाउँथ्यो । यो साल आएर सोधे अर्को वर्ष, अर्कोवर्ष त मज्जैले गोल्डमेडल लाउने भइयो भनेर मख्ख पर्थें । १० गतेको कार्यक्रममा जान्थेँ गोल्डमेडल जति अरुले लाएर जान्थे आफूचाहिँ हिस्स बूढी खिस्स दाँत देखायो फर्कियो । फेरि शाखामा बिदा मिलाएर आएर केन्द्रका सम्वन्धित फाँटमा पुगेर फेरि त्यहाँका साथीहरूलाई सोध्थेँ– सर अर्को वर्ष ।

अर्कोवर्ष अर्कोवर्ष भन्दाभन्दै दिन बित्दै गएरहेको थिए । घरमा बसेर हिसाव गर्छु । २६ वर्ष भयो जागिर खाको, पारिश्रमिक र अस्थायीको पाँचै वर्ष घटाए पनि मेरो त पालो आउनु पर्ने, के भो भन्दै बेफ्वाँकमा टाउको दुखाइरहन्छु । मसँग सही उत्तर थिएन । तपाईंले ठ्याक्कै यतिबेला पाउनुहुन्छ भन्ने । न केन्द्रकाले भन्न सके न त मैले गन्न सकें । यसो कुरा बुझी हेर्छु त दुवैजना हिसावमा लद्दु प¥यौँ होला अनि उत्तर आएन भनेर एक मनले चित्त बुझाउँछु । मैले एकदिन केन्द्रबाट खानीखोलामा फण्ड ट्रान्सफरका लागी आउनु भएका साथीसँग पनि यस विषयमा कुराकानी गरें । तपाईंले त जमानामा पाउनुपर्ने, हामी यति सालेले त पाइसक्यौ भने तपाई त झन् हामीभन्दा अघिको पो हुनुहुँदाे रैछ, । तपाई हामी भनेको फलाना जि.एम. सावले नियुक्ति गरेको मान्छे । उहाँले नियुक्ति दिएका मान्छेमा गोल्ड मेडल लिन बाँकी कोही पनि छैन तपाई एकजना कसरी छुटनुभो भन्ने जस्ता कुरा उठाएर मलाई उल्लीबिल्ली लाए ।

त्यही रन्कोमा एकदिन त्यही फाँटका शिवा साथीलाई फोन गरे । के भएको रहेछ बुझ्छु भनेर फोन राखे । शिवालाई हास्यव्यङ्ग्यमा चिनाउन मैले निकै सहयोग गरेको थिएँ । हाम्रो बीच यही नातोे नै काफी छ चिनाउन । शिवाले मैले भनेको केही दिनपछि शनिवारको दिन फोन गर्नुभो । तपाईले त दुई वर्ष पहिले नै पाउनुपर्ने रहेछ, के भएर छुट्यो, तपार्इंले भनेपछि खोतलेर हेर्दा पो देखियो त । यसपाली पाउने लिस्टमा पनि तपाईको नामै थिएन । एउटा निवेदन दिनुस् एसपाली पक्का पाउनुहुन्छ । मैले हाँस्दै भने– हेर्नुस् शिवा सर, निवेदन हालेर गोल्डमेडल मलाई लाउनु छैन । यो मेरो जागिरे अधिकार भएर मात्रै तपाईलाई सम्झाएको हुँ । मेरो कारणले तपाईलाई अप्ठ्यारो पर्छ भने मेरो नाममा आएको प्रमाणपत्र र तक्मा सवभन्दा ठूला प्रमुखलाई लाइदिनु, उहाँले मान्नु भएन भने तपाई आफै लाउनुस् भनेर ठट्टैमा आफ्नो कुरा राखेँ ।

मेरो कुराले उहाँलाई निकै घत परेछ कि क्याहो हाँस्दै कुराकानी गर्दै हुनुहुन्थ्यो । त्यसपछि उहाँले फलाना सरलाई दिन्छु भन्दै फोन सार्नु भो । उहाँले पनि निवेदन माग गर्नुभो, मैले २६ वर्ष भो हास्यव्यङ्ग्यको सेवा गर्दै हिँडेको । आजसम्म मैले पुरस्कार चाहियो भनेर कहिँ पनि निवेदन हालेको छैन । उहाँहरू स्वंयले बुझेर दिन्छन् । तक्मा, विभुषण, पुरस्कार भनेको निवेदन हालेर लिइँदैन जानेर दिनुपर्छ सर भन्दै मैले हाँस्दै ठाडो जवाफ दिएँ । हवस् त है भन्दै फोन राखेँ । शिवा र उहाँ बीचमा के के कुरा भो मलाई थाहा छैन । केही दिनपछि शिवाको फोन आयो । उहाँले फोनमा भन्नुभयो– यसपाली पाउने हुनु भो है । मैले ठट्टा गर्दै भने– निवेदन नै नदिइकन कसरी पाउने भएँ त ? त्यसपछि दुवैको लामो हाँसो ।

काठमाडौं