साइबर अपराध सम्बन्धी सचेतना सामग्री

नूनको टेन्सन

Nepal Telecom ad

नून शब्द सुन्दा र पढ्दा जति सामान्य लाग्छ– यसको गहिराइ त्योभन्दा कैयौं गुणा धेरै छ । बजारमा ढिके नून, आयो नून, शक्ति नून, भानु नून, वीरे नून थरि/थरिका पाइन्छ । नून तरकारी, दाल र अचारमा मिसाएर खाए पनि हुने । कसै÷कसैले चियामा समेत नून हालेर पिउने गर्दछन् । मान्छेहरू जे गर्छन्– नूनकै लागि गर्छन् । ढाँट्ने, छल्ने, भ्रष्टाचार समेत गर्न पछि पर्दैनन् । किनकि, नूनको मूल्य अमूल्य छ । नून हाम्रो देशमा उम्रँदैन । फुल्दैन, फल्दैन । छिमेकी मुलुक भारतबाट आयात गर्नुपर्ने नूनको अगाडि सुन र आकाशको जून फिका तथा अर्थहीन छ किनभने हरेक भान्सामा मसलासँगै नून भएन भने तसलामा तरकारी पाक्दैन । तरकारी भएन भने खानापिना हुँदैन । खानापिना भएन भने मान्छेको जीवनचक्र खत्तम ।

कहिलेकाहीँ लाग्छ, नून र पारू उस्तै÷उस्तै हो । पारू अर्थात् पार्वती । अचेल पारू यत्रतत्र सर्वत्र भेटिन्छ । चाहे बालाजूको क्याफेमा होस् या सुन्धाराको खाजा घरमा वा गौशालाको गेष्ट हाउसमा । यी पार्वतीहरूलाई पारू बन्न कुनैबेला सिलौटामा नून पिसिएजस्तै कुटानी पिसानी हुनुपरेको थियो ।

जब गाउँबाट एसएलसी पास गरेपछि धेरै पढ्ने, राम्रो जागिर खाने र ठूलो मान्छे बन्ने सपनाको भारी बोकेर शहर पसिन्छ, तब सुरु हुन्छ जीवनको अर्को नाम संघर्ष भनेर । सरकारी होस् वा गैर सरकारी सेवा/सुविधाजति सबै शहरकेन्द्रित भएर होला, शहर रंगीन झिलिमिली र रमाइलो छ । शहरमा बस्ने मान्छेले घाँस काट्नुपर्दैन, दाउरा बटुल्नुपर्दैन । सधैं सुकिलो, रसिलो र हँसिलोमा ठाँटिन पाउँछन् । मान्छे मरेपछि पुगिने स्वर्ग भनेको शायद शहर होला कि !

शहरको कथाको अर्को पाटो भने बेग्लै छ । नूनको खोजीमा निस्केको भीडले न मलाई चिन्छ, न त भीडलाई नै म चिन्न सक्छु । बिल्कुलै एक्लो महशुस हुन्छ । जंगलको बीचमा बसेजस्तो । शहरका मान्छेलाई अर्काको कुरा सुन्ने र दुःख हेर्ने फुर्सद नै कहाँ हुनु ? तल घरमा मान्छेको मृत्युमा शोकाकुल भइरहेका बेला माथि घरमा बर्थडे ‘पार्टी’मा रमाइरहेका हुन्छन् । दायाँ कोठामा नूनको लागि झगडा गरिरहेका बेला बायाँ कोठामा रासलीलाको ब्रोडकास्टिङ चलिरहेको हुन्छ ।

नूनको महत्व गाउँमा पनि कम छैन । तर, गाउँमा बस्ने जोकोहीलाई सोधे हुन्छ लाहुरे काकाको घर कुन हो भनेर, सबैले चिनाइदिन्छन् । देउरालीको मन्दिर पुग्ने बाटो देखाइदिन्छन् । जस्तोसुकै नौलो मान्छे गाउँ पुगे भने एक छाक खान र एक रात बिताउन मुस्किल पर्दैन । मान्छेभित्रको म र मानवता भेटाउन गाउँ पुग्नैपर्ने हुन्छ ।

नूनको सोझो त घरमा पालेको जनावरले पनि गर्छ । मान्छेलाई यो कुरा सिकाइरहनु नपर्ला । तर, समयले सधैं त्यसो कहाँ भन्छ र ? तेरो लागि सीमित नून र असीमित सुन भए पुग्छ भनेर । त्यसैले, गाउँकी सोझी पार्वतीलाई पारू बन्न बाध्य बनाउँछन् । पारू अर्थात् पसन्दरूपी । मानौं, रूपले पिरलो ।

पिरलो या पिर अथवा टेन्सन, जुन शब्द प्रयोग गर्दा सजिलो लाग्छ– त्यही भने हुन्छ । हिजोआज हरेक मान्छेलाई आ–आफ्नो क्षमता र हैसियतअनुसार सबैलाई पिरलोको भकारीले थिचेको छ । कसैलाई भएर पिरलो अनि कसैलाई नभएर पिरलो । मलाई यस्तो लाग्छ, मान्छेलाई नभएर भन्दा भएर धेरै टेन्सन छ । जस्तो कि, घरमा श्रीमती भएर टेन्सन बालबच्चा भएर टेन्सन । रातभर फेसबुक चलाउन वाइफाइ भएर टेन्सन । मोटर गाडी भएर टेन्सन । छोराको गर्लफ्रेन्ड भएर टेन्सन । जति पिर बोके पनि अन्त्यमा यो नून पानीको शरीर रित्तिने नै हो ।

प्रतीक्षा गर, समयले मान्छेलाई कहाँ/कहाँ पुर्याउँछ । जीवनमा जे हुन्छ– त्यो सोचिँदैन र जे सोचिन्छ– त्यो कहिल्यै पूरा हुँदैन । राम बन्छु भनेर निस्केका हराम बनेका छन् भने कति डाक्टर पढ्न गएका डाकु भएर निस्केका थुप्रै उदाहरण छन् । किनकि, यो शहर नै त्यस्तो छ– जहाँ नूनको सोझो गर्दागर्दै पनि नपत्याइदिँदा औंला बाङ्गो बनाएर आफू नाङ्गो हुनुपरेको कतिलाई थाहा नै हुँदैन । भन्न सजिलो छ, ‘अन्नको तरान र नूनको परान ।’ त्यसैले यो नूनको पछि लाग्दालाग्दै थाक्छ र थाकेपछि यो धर्तीबाटै उठ्नुपर्छ, कहिल्यै सास फेर्ने कष्ट नहुने गरी ।

पार्वतीले ठूलो उद्देश्य लिएर शहर पस्छिन् । तर, शहरले उनको आवाज बुझ्दैन, मात्र चढ्दो जवानी र बढ्दो बैंशमा नजर घुमाउँछ । सोचेभन्दा बिल्कुल फरक छ, शहर । फि मात्र धेरै लिन्छ पढाउने कलेज भेटिँदैन । जागिर खान गयो, अनुहारको चमकले तलबको निर्धारण गर्छ । ठूलो मान्छे बन्न ठूलै मान्छेको संगत गर्नुपर्छ भनेर सुनेको हुन्छ । ठूलो मान्छे भनेर पछि लाग्यो, धोका हुन्छ । धोका भनेको अप्ठ्यारो ठाउँको पिलोजस्तै हो । धोकाको पोकाले पिरोल्न थालेपछि यो शहरदेखि विरक्त लाग्छ । गाउँ फर्कन पनि सक्दैन । शहरका गल्लीमा बाँच्नकै लागि भए पनि नूनको सोझो गर्न पार्वतीबाट पारू बन्न बाध्य हुन्छे ।

साँघुरो गल्लीमा रहेको दामी अनि नामी क्याफेमा भेट भएकी पारूले भन्दै थिई– ‘यी पुरुष भनेका शिकारी चराजस्तै हो । उसले हरेक पटक महिलारूपी आहारलाई निशानी बनाइरहेको हुन्छ । पुलिस भनौं या नेता, कार्यकर्ता, कलाकार वा पत्रकार, जुनसुकै भेषमा भए पनि यस्ता सयौं महापुरुषले मसँग रात बिताएका छन् । दिनको उज्यालोमा छिःछिः गर्नेदेखि कानुनी कारबाही गर्छु भन्नेहरू नै साँझ परेपछि मेरो मोबाइलमा घण्टी बजाउन थाल्छन् ।’

हो, म मान्दछु कि बाँच्नको लागि गाँस, बास, कपास र सहवासको आफ्नै स्थान छ । पानीको प्यास दूधले मेटिँदैन । अर्काको लागि मर्ने भेटिँदैन । सेक्सकै लागि प्रेम गर्ने, रात बिताउने, त्यसपछि भोलि कतै भेट भइहाले नचिनेजस्तो गर्ने संस्कार बसिसकेको छ । नूनकै जोहो गर्नको लागि हरेक राति नयाँ÷नयाँ पुरुषको तातो ओछ्यान बन्नुपर्दा राम्रो लाग्दैन, तर यो शहरले मलाई गालीमात्रै गर्छ, यस्तो नगर मात्र भन्छ । मेरो भावना बुझ्ने हिम्मत कसैले गर्दैन ।
मैले सुनिरहेँ, उनले थप कुरा भन्दै गइन्– ‘हाम्रो भेट प्रेम र हृदयले भएको होइन– शरीरले उमारेको हो । सेक्सका लागि प्रेम गरेजस्तो नाटकमात्र मञ्चन भइरहेछ । यो नाटक केहीछिनमै समाप्त हुनेछ ।

मलाई राम्रोसँग थाहा छ, मेरो कमजोरीको फाइदा उठाउन तपाईँ आतुर हुनुहुन्छ । र यो पनि थाहा छ कि तपाईं आफैंले भन्नुहुनेछ, एक रात हामी सँगै बिताऔँ । अनि यो पनि थाहा छ, भोलि हाम्रो भेट कतै भइहाले त्यसबेला तपाईंले मलाई बिर्सिसकेको हुनुहुनेछ ।

जेगीमारा–७, धादिङ

Subscribe
Notify of
guest

0 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Nepal Telecom ad
सारै रिस पो उठ्दो रैछ !

सारै रिस पो उठ्दो...

नवराज श्रेष्ठ
अचम्मै भो

अचम्मै भो

नवराज श्रेष्ठ
चः चः हुई

चः चः हुई

नवराज श्रेष्ठ
हामी नेपाली

हामी नेपाली

नवराज श्रेष्ठ
धक्कामुक्की नै गरेर आउनू भन्या हो ? त्यस्तो त अलि नगरुँ होला !?

धक्कामुक्की नै गरेर आउनू...

राजेश मानन्धर (राजमान)
१८ का १८ ! हैन यो ट्रक साहित्य हो कि राजनीतिक साहित्य हो ?!

१८ का १८ !...

राजेश मानन्धर (राजमान)
यो उखान पनि पुरानो भइसक्यो ! अब अर्को नयाँ उखान भन्नु न बा !?

यो उखान पनि पुरानो...

राजेश मानन्धर (राजमान)
बिहे

बिहे

पूर्णप्रसाद ब्राह्मण
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x