भाइटीका
वि.सं.२०८२
नन्दलाल आचार्य : “दिदी, भाइटीका त खुसीको दिन हो, तर तिमी किन रुँदैछ्यौ ?” किशोरको स्वर
पुरा पढ्नुहाेस् जरा
वि.सं.२०८२
नन्दलाल आचार्य : “तिमीहरू यस्तो थकित किन देखियौ ?” ढोकैछेउमा उभिएका दुई साना केराका बोटहरू आज
पुरा पढ्नुहाेस् जलिरहेको प्रश्न
वि.सं.२०८२
नन्दलाल आचार्य : “काका, देश किन जलेको ?” धुवाँतिर हेर्दै युवाले बिस्तारै सोध्यो । सहरको आकाश
पुरा पढ्नुहाेस् क्रान्तिका पाँच मट्ङ्ग्राहरू
वि.सं.२०८२
नन्दलाल आचार्य : १. क्रान्तिको खरानी “उनी कहाँ थिए, जब देश जलिरहेको थियो ?” पत्रकारको स्वरमा
पुरा पढ्नुहाेस् अहंकारले पवित्र मन छोपियोस्
वि.सं.२०८२
नन्दलाल आचार्य : साँझ पर्ने वित्तिक्कै बन्दुकको आवाज सुनियोस् यी आँखाले दिनदिनै निर्दोष ढलेको देखियोस् घमण्ड
पुरा पढ्नुहाेस् सेतो रुमाल
वि.सं.२०८२
नन्दलाल आचार्य : “के त्यो सेतो रुमाल हो, वा रगतले भिजेको आकाशको टुक्रा ?” नाति मधुकरले
पुरा पढ्नुहाेस् संविधानको हस्ताक्षर
वि.सं.२०८२
नन्दलाल आचार्य : “यस बिहानमा किन यत्रो चिसो छ ?” नेपथ्यबाट आकस्मिक आवाज झरनाजस्तो खस्छ सरोजको
पुरा पढ्नुहाेस् रातको रोदन
वि.सं.२०८२
नन्दलाल आचार्य : “तिमीले देख्यौ ? किताब बोकेका हातहरूमा बारुदको धुवाँ पोतियो।” राकेशले काँपेको स्वरमा भन्यो
पुरा पढ्नुहाेस्
चट्याङ मास्टरको कवितामा बुढ्यौली सौन्दर्य
वि.सं.२०८२
नन्दलाल आचार्य : १. कवि परिचय- कृष्णमुरारी गौतम ‘चट्याङ मास्टर’ नेपाली कवितामा करुण-यथार्थवादी दृष्टिकोण बोकेर उदाएका
पुरा पढ्नुहाेस्
पुण्य कार्कीको ‘ठगको ताँती’ निबन्धमा हास्यव्यङ्ग्य चेत
वि.सं.२०८२
नन्दलाल आचार्य : पुण्य कार्कीलाई पढ्दा मेरो मनमा एउटा विशेष अनुभव जन्मिन्छ । लाग्छ, उनले मलाई
पुरा पढ्नुहाेस्
