सुकुम्बासी सुर्ता
वि.सं.२०८३
प्रेम घिमिरे “अग्निकवच” : आउँदोछ सधैँ सुर्ता, जान्छ त्यसैगरी सदा । घरवास बिना घुम्दो, सुकुम्बासी पर्यो
पुरा पढ्नुहाेस्
पैसा कमाएपछि
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : कोही हुन्न रहेछ दुष्ट बुझियो, आफू भए सज्जन। आफ्नै दाजु र भाइ दुस्मन
पुरा पढ्नुहाेस्
साँढे नबनाऊ
वि.सं.२०८३
देवीप्रसाद चापागाइँ : दैनिक घोटिने शिक्षक बनाऊ बरु, मन्त्रदान दिने दीक्षक बनाऊ । गेटको अगाडिको मूर्तिवत्
पुरा पढ्नुहाेस्
घरज्वाइँ
वि.सं.२०८३
डा. लाेकेन्द्रप्रसाद पाैड्याल : डेरा खोज्दै गाउँबाट राजधानीमा आका चतुईको वाटो छोप्दै अहिले नेता भाका कहिले
पुरा पढ्नुहाेस्
नागरिक भएर पनि अनागरिक
वि.सं.२०८३
डा. अमर गिरी : तपाईंको स्थायी आवास ? मेरा निम्ति सबैभन्दा बढी बिझ्ने प्रश्न यही हाे
पुरा पढ्नुहाेस्
त्यो पनि त थियो जिन्दगी
वि.सं.२०८३
लक्ष्मण नेवटिया : त्यो पनि त थियो जिन्दगी जब सुविधा थिएन, सुविधा सँग नभएकोले चिनजान कतै
पुरा पढ्नुहाेस्
सिंहदरबारको पानी
वि.सं.२०८३
आर. आर. चौलागाईं : संसार बदल्न हिँडेका राता मान्छेहरू सिंहदरबार छिरेपछि बदलिए । कोही नीला भए
पुरा पढ्नुहाेस्
आहा हेरेको हेर्यै !
वि.सं.२०८३
गायत्री लम्साल : मात्र एउटा जिब्रो छ के बोल्नु ? चुपचाप–चुपचाप । मात्र दुइटा हात छ,
पुरा पढ्नुहाेस्
बन्दकी
वि.सं.२०८३
पुरूषाेत्तम सिग्देल : भूमि खाेला नदी ताल छन् बन्दकी वाह्य निर्यातका माल छन् बन्दकी मूर्ति पुज्ने
पुरा पढ्नुहाेस्
चिन्ता
वि.सं.२०८३
महेन्द्र उपाध्याय अतल : ठिक, दश मिनेट अगाडि छ, मेरो हातको घडी रेडियो नेपालको समय भन्दा
पुरा पढ्नुहाेस्
