के नाम लिनु व्यर्थै ?
वि.सं.२०८२
राजेन्द्रप्रसाद अधकारी : फुटेकाहरु नै जुट्ने हुन् जुटेकाहरु नै फुट्ने एकता गर्नेहरु नै त ए कता
पुरा पढ्नुहाेस्
अक्कल बिनाको नक्कल
वि.सं.२०८२
हेमराज पन्त : पाटे बाघ बनेर यी कुकुरजी भुक्थे निराशा छरी । हात्ती स्याल बनेर लुक्दछ
पुरा पढ्नुहाेस्
राष्ट्रघाती
वि.सं.२०८२
ललिता ‘दोषी’ : चुहिएको छ जताततै केवल छानो हाम्रो किन भयो होला हजुर मुटु यति चाम्रो
पुरा पढ्नुहाेस्
कोहोरो लाउनुपर्यो !
वि.सं.२०८२
शालिग्राम अर्याल : सीमाना देशको चोर्यो ! खगौतो - वेद चोरी भो ! लाउडा धमिजा चोर्यो,
पुरा पढ्नुहाेस्
नाटक कति कति
वि.सं.२०८२
साधुराम खड्का : भर नभएकाे जिन्दगीकाे रहर कति कति पेटले पुगिसक्याे भन्छ मुखले ओइराे ले भन्छ
पुरा पढ्नुहाेस्
इत्रुको मान्छे
वि.सं.२०८२
नवराज कार्की : यत्रो विशाल ब्रह्माण्डमा एउटा इत्रुको पृथ्वी छ इत्रुको पृथ्वीमा एउटा इत्रुको मान्छे छ
पुरा पढ्नुहाेस्
खाँदै नखानू बरु !
वि.सं.२०८२
होमनाथ घिमिरे : नौटङ्की छ सधैँ जहाँ असुरले उत्पात मच्चाउँछन् ! सोझा निर्बल देख्न हुन्न यिनले
पुरा पढ्नुहाेस्
आँखैका नानीमा बस
वि.सं.२०८२
युगल बसेल : छायाँ शीतल, हावा शीतल अझ शीतल हिउँ झनै शीतल लाग्छ मलाई नानी तिम्रो
पुरा पढ्नुहाेस्
च्यूरा चपाऊ तिमी
वि.सं.२०८२
माधव पोखरेल गोज्याङ्ग्रे : लोहाको घरभित्र छौँ शयनमा घेरा छ चारैतिर आत्मा पोल्छ कठै कुनै कसुरमा
पुरा पढ्नुहाेस्
दादावाद उर्फ डनवाद !
वि.सं.२०८२
बद्रीप्रसाद दाहाल : जूडो– लाठी, झलल खुकुरी, चुप्पी– तर्बार– भाला । बाेक्दै नाच्ने मसल–डनकै, बन्दछन् भव्य
पुरा पढ्नुहाेस्
