नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

आजबाट तपाईं सुत्ने खाट यही हो
तपाईंका लुगाफाटाहरू
झुन्ड्याउने किल्लाहरू यिनै हुन्
तपाईंले बिहान बेलुका खाना खाने
सिल्बटे थाल यही हो
हरेक शब्दहरूले
मुटु टुक्रा टुक्रा पारिरहेका थिए
तर सहनुको अर्को विकल्प थिएन
मुहारमा ग्रहण लाग्यो
आश्चर्य र दुःखका छालहरू
एकै पटक मडारिन थाले
पीडा बेदनाले छातीमा साम्राज्य जमाउँदा
सास रोकिएला जस्तो भयो
चट्याङ छातीमा बज्रिदा पनि
यति धेरै पीडा हुँदैन होला
जति पीडा उनका नयनबाट
बगेका अश्रुधाराले बताई रहेका थिए
तपाईंका त कोही छैनन्
किन रुनु भयो ?
जब मैले छोरा जन्मिएको खबर सुनेँ
लाग्यो संसारको सबै खुशी मेरो पोल्टामा पर्‍यो
लालन पालन अनि
राम्रो स्कुल पढाउने सपना देख्दा
कुनै दिन बस चडिन मैले
उसलाई सधैं बेलुका मिठाई लानुपर्दा
कुनै दिन खाजा खाइनँ मैले
उसको सुन्दर भविश्यको सपना बुन्दाबुन्दै
कहिल्यै निदाइनँ मैले
न मेरा पाइला थाके
न भोक नै लाग्यो
न नयनहरू लोलाए नै
आफ्ना रहर अनि चाहनाहरू
मनको कुनामा कैद गरेर
केबल उसैको खुशीका लागि
यो अस्थिपन्जर
घोट्दै लगे
खल्तीबाट एउटा फोटो निकाल्दै
मैले देख्ने ठाउँमा
राखी दिनुस् है !
यो मान्छे
मेरो हर धड्कनमा धड्किन्छ
तर तर
यो फोटो त त्यही मानिसको हो
जसले तपाईंलाई यहाँ छोडेर गयो
हो,
उही मेरो छोरा हो
म उसैको बाबु हुँ
तर, ऊ
बाबु बन्न बाँकी छ… !!!

०००
काठमाडौं