नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

गोपेन्द्रप्रसाद रिजाल :

हल्लिए दन्तका फेद, मोहि हेर्दा सिरिङ्ग भो
झुसे दार्ही सबै सेता, जैरेको पनि रङ्ग गो
आँखी भौँले छोपे आँखा, निधारे चर्म चाउरियो
बैँशको जोश खोसेर, किन बुढ्याइँ ओइरियो ।

कुनाको बास भो ऐले, दुना चाट्न कठिन भो
गिलो कमलो वस्तुमा, लोभी मन उतै गयो
मांस पिण्ड सुकि छाला, गालाको रुप चाउरियो
वैँशको जोश फुत्काइ, किन बुढ्याइँ ओइरियो

ऐया ! ऐया ! भए जोर्नी, उठ्न हत्पत हल्लियो
यौनाङ्ग खुम्चिए सारा, यौवन जोश डल्लियो
बूढो बाजे बसौँ भन्छ्न, पेटको चर्म दाउरियो
बैँशको जोश फुत्काइ, किन बुढ्याइँले ओइरियो

अस्पताल भए साथी, सुत्ने साथी दबाइ भो
पितृको काड झुण्ड्याइ, यात्रा गर्न कठिन भो
वर्तमान कुनै छैन, भूतमा गिदि बौरियो
वैँशको जोश फुत्काइ, किन बुढ्याइँ ओइरियो ।

दुइ थे तीन भो पाउ, भुइँको बास यत्न भो
आफ्नै करङ्गले घोची, ऐयामै रात बित्ने भो
र्‍याल खकारमा डुब्दै, त्यसैमा ज्यान तैरियो
वैँशको जोश फुत्काइ, किन बुढ्याइँ ओइरियो ।
जदौ!!!

०००
मैतीदेवी, काठमाडौं