नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

रामशरण न्यौपाने :

लगी व्यर्थ वृद्धाश्रमैतर्फ फालेँ
विदेशी धरामा पसी देह गालेँ
म कर्तव्य मेरो चुलीमै उकासूँ
नरोऊ न आमा खसालेर आँसु ॥१

विदेशी धराको गयो मोह मेरो
म फर्केर आएँ लगाएर फेरो
म पुज्दै मुमा देश हाँसेर बाँचू
नरोऊ न आमा खसालेर आँसु ॥२

गृहस्थी चलाएर राख्नेछु राम्रो
बनाएर नै स्वर्ग झैँ गेह हाम्रो
मुमाको दया प्रेम बेजोड साँचू
नरोऊ न आमा खसालेर आँसु ॥३

किशोरी यतै गाउँकी एक ल्याई
बसूँला मुमाकी बुहारी बनाई
म माया सधैँ नै तिनैसङ्ग गाँसू
नरोऊ न आमा खसालेर आँसु ॥४

सजाएर त्यो गाउँको गेह हाम्रो
फिँजाएर अत्यन्त सौन्दर्य राम्रो
म चाहन्छु सँगै जिऊँ रोज हाँसू
नरोऊ न आमा खसालेर आँसु ॥५

पुजारी म बन्नेछु मेरी मुमाको
गरी रोज आराधना झैँ उमाको
म होमिन्छु कर्तव्यमा छैन चाँचुँ
नरोऊ न आमा खसालेर आँसु ॥६

०००
भक्तपुर