नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

कविराज घिमिरे :

मयल निखारी हुनु छ सफेद ।
उचनिच त्यागी नगर विभेद ॥
कति कति हुन्छन् मनबिच गर्दा ।
रुख खुस हुन्छन् पतकर झर्दा ॥

चउर नजोती फसल हुँदैन ।
चुप किन बन्ने कथन हुँदैन ॥
रुन जब सक्छौ तब सिक हाँस्न ।
जतिजति लड्छ्यौ उठ अनि नाच्न ॥

पयर खिइन्छन् हतपत दौडी ।
नद किन घट्थ्यो अलिकति पौडी ॥
सबकन हुन्छन् यति गति बुझ्दा ।
कवि पनि रुन्छन् निच मति पुज्दा ॥

घरझगडामा सरिक हुँदामा ।
मन अमिलो भो मसिन बुँदामा ॥
झुटमुट सौदा कपकप खाने ।
अशुभ कुरामा किन अब जाने ?

पर हित गर्दै नजिक सपारौँ ।
जति कुभला छन् परपर पारौँ ॥
नरम कुराले कलुष बढारौँ ।
अब त बुढ्यौलीपन सुख पारौँ ॥

०००
भक्तपुर