नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

बालकृष्ण खनाल :

छोरो जागिर खान्छ यो सहरमा, चिन्दैन कोही मता
एक्लैछिन् बिचरा छिमेक घरमा, एक्लो छु मैले यता।
हेर्छिन् दृष्टि घुमाइ बोल्न नसकी, बोल्दैन मैले पनि
बोल्नै आँट हुँदैन बोल्नु कसरी, भन्छिन् कि केही भनी।।

गर्छिन् ख्याक्क उता सुनाइ मकनै, पर्दा उधारी कन
सम्झी वीगतका कुरा झलझली, आत्तिन्छ मेरो मन।
हप्तौँ बित्छ यसैगरेर दिन कै, बोल्दै नबोली कन
बोल्ने आँट गरेर हेर्छु म उता, पर्दा उघारी कन।।

हाम्रो गाउँ छिमेकमा त सबले बस्थ्यौँ रमाई कन
आफ्नै लाग्दथिए छिमेक जति थे, आनन्द थ्यो जीवन।
यस्तो कारण रैछ यी सहरमा, बन्ने त वृद्धाश्रम
एक्ला ती विधुवा र ती विधुरले, एक्लो ससोन् काँ सम।।

साँचो गाउँ रहेछ स्वर्ग थलको, देवता जहाँ बस्दछन्
जोती खेत गरा बगाइ पसिना भोको भुँडी भर्दछन्।
छोडीदेउ मलाइ गाउँ घरमा छोरा बुहारी अब।
शिक्षित् मानव यो ठुला सहरका, देख्दा अघाएँ मत।।

मान्छे मानव साथ डर्छ किन हो, बुझ्दैन केही मता
लाग्थ्यो गाउँ समाजमा त भरशा, मान्छे मिलेमा सधा ।
लाग्दो रैछ कता कता सहरमा, मान्छेहरूको डर।
जस्ता मानव बस्दछन् सहरमा, उस्तै झिँगा मच्छर।।

०००
टिकापुर, कैलाली