नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सोस्ती श्री छोरा ठूले, धेरै धेरै माया । बुहारीलाई पनि प्यार आसिक छ ।

यहाँ मलाई र बालाई सन्चसुबिस्तै छ । तिमेरु पनि सन्चै छौ होला । मुङ्सिरमा मुबाएलमा फोटो हेरेर बात मारेदेखि एता तिमेरुले फुन पनि गरेनौ । मलाई यो मुबाएलको ठाँडो कालो अच्छेर भैंसी बराबर । तैंले टेर्लिङ दिएको सम्झेर कताकता थिच्यो, कहिले के हुन्छ कहिले के हुन्छ । अनेकका नाचेका, कुटाकुट गरेका, हाँसेका, रोएका, लुगै नलाका मान्छे, नौटंकी गरेका के के देखाउँछ देखाउँछ । काइँ थिच्दा पनि तिमेरु आउँदैनौ । अनि तिमेर्ले बिस्र्यौ कि क्या हो भनेर तेता आउन लागेका तिम्सिना भान्जालाई घरको खबर लगिदिनु भनेर खबर सुनाको, यति लामो खबर त बिर्सिन्छु, चिठी लेख्नु माइजू म लगिदिन्छु भने । अनि भान्जालाई नै लेख्न लार यो चिठी पठाकी छु । मैले जे भन्छु तेई लेख्नु, मिलाउनु पर्दैन भनेकी छु, भान्जाले हुन्छ भनेका छन् ।

बेला बेला फुन गर्नु, भिडियो गर्नु, एसरी खेताला लगाई लगाई फेरि चिठी लेख्नु नपरोस् । यो मेरो लास्ट चिठी हो ।
त्याँहाँ तिमेरुलाई कस्तो छ ? एसो दश दिन पन्ध्र दिनमा फुन गरे हुन्थ्यो । बिरामी भएर पो फुन नगरेको हो कि जस्तो लाग्छ । काममा पनि भ्याइनभ्याइ होला । साह्रै देख्न मन लाग्छ । माइलो, साइँलो पनि फुन गर्दैनन् । कान्छोको कुरै भएन । बरु माइली र काइँली बेलाबेला गर्छन् । धन्न कान्छी चैं एक मुइना दुई मुइना बिराएर के छ आमा भन्दै टुप्लुक्क आउँछे । चिया पकाएर खान दिन्छे र दगुर्छे । पसल बन्द गरेर आकी भन्छे, एक रात पनि कहिल्यै बास बस्ने गरी आउँदिन । एक दिन पसल बन्द गर्दा कोनि कति हजार घाटा पर्छ अरे, लाखै पो हो कि π पैसै पैसाले पुरिइसके । बजारमा चारतलाको घर बनाए । गाडी किने । सून चाँदी कति हो कति । घडेरी जोडेका जोडेकै छन् । सास फेर्ने, दुई गाँस राम्ररी खाने फुर्सद छैन । कमाउन पुगेकै छैन । मोटाएर भकारी जत्री भाकी छे । तेसको पारा देखेर छक्क पर्छु । कहिलेका लागि, कसका लागि कमाका हुन्, कुरा बुझ्दिन म ।

एताका खबर सबै राम्रा छन् । नराम्रो केई छैन । तिमेरुले पीर गर्नु पर्दैन । हामी बूढाबूढी आनन्दले बसेका छौँ, खाका छौँ, केई ट्यान्छेन छैन हामीलाई । अस्ति पनि तेती धेरै बिसन्चो भको होइन । तँसँग कुरा भएपछि पन्ध्र दिन जति भुँडी दुखेको हो, फत्रक् फत्रक् भाको त तेही एक हप्ता जति मात्रै हो ।

बूढाबूढीसँग जेमराजलाई पनि ठट्टा गर्न मन लाग्दो हो । माथिबाट बेलाबेला मट्याङग्रा हानेर जिस्क्याउँदै गर्छन् । कहिले भुँडीमा हिर्काउँछन्, कहिले टाउकामा हान्छन्, कहिले आँखा ताक्छन्, कहिले घुँडामा ठोक्छन् । यसो दुईचारोडा गोली खायो, टालटुल गर्‍यो, मलम लायो, ठिक पार्‍यो । कुन दिन ठाउँमै ताकेर बन्दुक पड्काउलान्, अनि बल्ल खेल खत्तम । यस्तै हो । बूढाबूढीलाई केई नभएर सधेंँ सन्चै बसे भने यो पिर्थिबीले कसरी थाम्थ्यो होला त π तेस्तो हुँदो हो त जेमराजले के जागिर खान्थे होला त !

जेमराजले घुँडामा चैं अलि बेस्सरी नै हानेछन् । पन्ध्रै बर्ख भयो होला, बिसेक हुँदैन । जति मालिस गरे पनि भएन । घुँडा खियो आमै भन्थ्यो डाक्टर, घुँडा खिएको भए यो पन्ध्र बर्खमा पैतालो मात्रै बाँकी हुन्थ्यो होला भनेको नस्र्नी हाँसेर झण्डै मुर्छा परी पोहोर साल बिराठनगरमा । कहिलेकाइँँ अलि बढी दुख्छ र मात्रै, नत्र त पचाइसकेँ । अस्ति पाँच दिन जति चैं थलै पारो । सतार माइलाले लाउरे भुजेलकाबाट राइफलको तेल मागेर ल्याएछ, त्यो लाएपछि तै बिसेक भो । तर तेसपछि खुट्टाले जिउ थाम्न छोड्यो । लट्ठी बलियोसँग नटेकी हिँड्न सक्न छाडेँ । जसरी पनि उठेँ उठ्न त । नउठी धर !! असी बर्खकै उमेरमा थला परियो भने कसले गरिदिन्छ हाओ मेरो काम π जे भए पनि निको भएर साग टिप्न पाएँ । साग टिपेर गुन्द्रुक हाल्देकी छु, कहिले आउँछौ र लान्छौँ, तिमेर्को खुशी । हरर्रर गुन्द्रुकको वास्नाले घरै मगमग भएको छ । खास्साको बनेछ ।

बालाई पनि अब त बिसेक भइसकोे । दूध दुहुन बसेका बेला गाईले लात्तीले हानेर झण्डै करङ भाँचेछ । तिमेर्ले पिर गर्छौ भनेर सुनाइनँ । फेरि त्यहाँ कतिवटा काम छाडेर हाम फालेर आउलान् भनेर बाले पनि नसुनाउनु भन्नुभो । न्यौपाने काइँलाले उसकै अट्टोमा हेलपोस्ट लगेर जँचाएर ल्यायो । नदुख्ने दबाइ खार मलम लाएपछि ठिक भयो । अब त अलिअलि घाँस काट्न थाल्नुभको छ । बेलाबेला ऐयाया भनेर थुचुक्क बस्नुहुन्छ, तेत्ती हो । निको भएकै मानौ न अब । तैंले गाई बेच्नू भनेको थिइस्, मैले पनि भनेको, बा मान्नुभएन । छोराछोरी आउँछन्, नातिनातिना आउँछन् त्यो बेला दूध खोज्न कहाँ जानु भन्नुहुन्छ, मान्नुहुन्न । छोराछोरी नातनातिना चैं गाई ब्याएर थाकेपछि पनि आउँदैनन् । अरु कुरा त सबै राम्रोे छ, तिमेर्ले कुनै पीर गर्नु पर्दैन । आफ्नु ख्याल विचार गर्नू ।

बा नातिनातिना आउँछन् भनेर कहिले बिगौती साँच्नुहुन्छ, कहिले पाकेका मेवा बिग्रियुन्जेल राख्नुहुन्छ । खबर नगरी केको आउँथे भन्छु, के बेर भन्नुहुन्छ । काँ छन् काँ छन् के आउँथे । अस्ति काइँलीले फोन गरिरथी अम्रिकाबाट । अम्रिका कि क्यानेडा कि मलेसिया कता पो हो तिनेरु बस्ने π नातिहेरुसँग बोल्न मन लागेर दे त भनेको के भन्छन् भन्छन्, बुझे पो । मेरा कुरा सुनेर उनेरु हाँस्ने, उनेरु हाँसेको देखेर म हाँस्ने । हाँस्न त हाँसियो, किन हाँसियो, कोसँग हाँसियो जस्तो लाग्ने । कुरा त बुझिएन बुझिएन, हेर्दा पनि आफ्ना केटाकेटी जस्तै नलाग्ने । येत्रा येत्रा तिघ्रा गरेका, राता न राता गाला छन्, कपाल तेस्तै, लुगा तेस्तै । विदेशीका भुरा जस्ता, बिराना । एस्सो हात हल्लाउँछन्, हाइहाइ भन्छन् । आफूलाई हाइहाइ न हुइहुइ । भन्न त हामी पछि नेपालै फर्किने हो भन्छ काइँलो तर तिनेरु आउँदैनन् अब । छेउघरे अचार्ज बा मर्दा विदेशमा भएका दुइटै छोरा किर्या गर्न त आएनन् । पैसा पठाका अरे, डलर कति होे थुप्रो । त्यही पैसाले किर्या गरिदिए छिमेकी सुभेडीहरूले । किर्या गर्ने चैं बाहुन राखेका अरे पैसा देर । कुरा त मलाई पनि काइदाकै लाग्यो है ठूले । मरिसकेपछि याँ झोक्राए जस्तो गर्न मात्रै किन पो आउनु पर्‍यो भाडा पिटाइपिटाइ । मरेका बाआमाले तिनेरुलाई देख्ने होइनन् । के पो गर्न आउनु त । विदेशमा दुःख गरेर कमाएको डलर कि सलर किन खर्च गर्नु !

मेरै मात्र के कुरा गर्नु ! तिमेरुलाई कस्तो छ, कान्छालाई खोकी लागेको सुनेकी थिएँ, कस्तो भयो । चिसो नखानू, जाडोको बेला छ, बाहिरफेर धेरै नहिँन्नू, ताता लुगा लगाउनू, डाक्टरलाई देखाउँनु भनेर त्यसलाई तैंले सम्झाउनू । आज रातभरि पनि सपनामा कान्छालाई देखिराथेँ, निन्द्रा पनि राम्ररी लागेन । साह्रै पिर लागेको छ । बिहे नगर् नगर् भन्दा भन्दै विदेशी ब्वारी ल्यायो । एउटा भको छोरो पनि विदेश पठायो । तेस्ती सज्जन बुहारीलाई पनि देखी सहेन, लखेट्यो । एसो गएर फकाएर, माफी मागेर भए पनि फर्काए हुने । खान नहुने झोल खान छाडे पनि हुने हो । कान्छालाई बिगारेकै तेसले हो । काम पनि गर्न सकेन, भएको जोगाउन पनि जानेन । के गरेर खाँदैछ त्यो ? बरु यतै आएर बसे हुने, हामी नै पाल्न सक्छौँ त्यो एउडालाई त । तेही भन्दिनू कान्छालाई, घर जा अरे भन्दिनू । बाले अब पुराना कुरा सबै बिर्सिसक्नुभयो अरे भन्दिनू । कान्छो आउँदैन अरे भनेर मलाई सोधिराख्नुहुन्छ । अरु कुरा त ठिकै छ ।

तैंले पोहोर परार भुइँचालो गका साल ल्याइदेको हिटर पोहोर साल सम्म चलिराखेको थियो, यसपालिबाट काम नलाग्ने भो । बा जान्ने भर कहिले भित्र कहिले बाहिर सारेर बाल्नुहुन्थ्यो । मैले एकै ठाउँ राख्नुपर्छ, दश ठाउँ बोकेर नकुद्नु भनेको मान्नुभएन । अस्ति धेर बाठो भर चलाउँदै गर्दा झ्यारझ्यार गर्दागर्दै पड्याङ्ङ पड्केर बिजुलीका पलगमै आगो लाग्यो । पलगबाट ढोकाको पर्दामा आगो सल्केर झण्डै घरमा डढेलो लागेको । पर्दाको आगो निभाउन खोज्दा बाको हात पनि पोलेछ । के के पो हुन्छ त नहुने बेलामा । त्यति साह्रै पोलेको त होइन । त्यही पाखुराको छाला चैं स्वाट्टै खुइलेको थियो । बूढो छाला हत्तपत्त त नखुइलिनु पर्ने हो, बाको त के हो के हो एत्ति केई हुनुहुँदैन साह्रै पारिहाल्छ । अस्पताल जानू भनेको त्यो दिन लाने मान्छे पनि कोई भएन, केके जाति झारपात, घोडताप्रे दलदाल गरेर एक महिनामा चट्टै पार्नुभो ।
अर्को हिटर ल्याउन खोज्दै हुनुहुन्थ्यो, मैले पर्दैन भनेँ । हामीलाई हिटर किन पो चाहियो र π मधेशाँ त्यै एक मुइना डेढ मुइना जाडो हुने हो, बाक्ला लुगासुगा लायो, आगो तापोे चलिहाल्छ । तिमेरुले ल्याइदिएका लुगा जति पनि छँदैछन् । कहिले जेठी बुहारीले ल्याएको लाउँछु, कहिले साइँली छोरीले पठाइदेको लाउँछु । पालैपालो गरेर लुगा लगायो तिमेरुको न्यास्रो मेटायो । जसले ल्याइदेको लुगा लगार सुत्यो, त्यो रात उसैलाई सपनामा देख्छु । तिमेरुलाई सपनामा हाँसेको, बोलेको देखेको दिन दिनभरि मन चङ्गा हुन्छ ।

बालाई पनि अब चैं बुढेसकालले छोए जस्तो छ । अलि हुस्सु हुन थाल्नुभाछ । अहिलेको कुरा अहिले बिर्सिनुहुन्छ । बेलाबेलै टाउको दुखेर मरेँमरेँ भन्न थाल्नुहुन्छ अनि पेसरको दबाई खानुभएन कि क्या हो भनेपछि, हो कि क्याहो भन्दै खानुहुन्छ । हुँदाहुँदै कहिलेकाइँ त भात खाको र नखाको पनि बिर्सन थाल्नुभा छ । कम्ति हँसाउनुहुन्न π वाँ भात पस्किराखेको छ, मैले त खाइसकेँ त, त्यो तिम्रो भाग हो भन्नुहुन्छ । जिस्केको भनौँ भने उहिले जोवनमा त कहिल्यै नजिस्किने मान्छे । गाई दुहुन बिर्सेर राति गाई ड्वाँ ड्वाँ गरेर कराउँदा थाहा हुन्छ कहिले त ।

अरु कुरा सबै राम्रा छन् । पैसाको खाँचो छैन । वृद्ध भत्ता आउँछ, अध्याँबाट धान आइहाल्छ । त्यही कुटाउन मिलसम्म लान चैं कसकसलाई गुहार्नुपर्छ । लौरामा झुण्डेर भए पनि म भान्सामा पुगिहाल्छु, भान्सामा पुगेपछि त के भो र, भात पकाउन, भाँडा माज्न सकिहाल्छु । साइँलीले बन्दोबस्त गरेकी भाँडा माज्ने केटीको केटो विदेश गएर पैसा पठाउन थालेपछि त्यसले भाँडा माज्न छाडी । छाडे छाडोस्, मेरा हात भाँचिएका छन् र भनेर आफैंले गर्दैछु । भान्सामा बाहिरका मान्छे को को पसाउन पनि उति मन लाग्दैन ।

पेसर कुकरले ठुस् ठुस् गरेर सिटी लाउन छाडो । पैसा भयो भने एउटा ल्याइदिनू, सस्तो खालकै भए हुन्छ, महंगो नकिन्नू । तिमेर्ले चलाउने गरेको फाल्टू छ भने त्यही भए पनि हुन्छ । चार वर्र्ख अघि ल्याएको तिमेर्ले पुरानो भयो भनेर थन्क्याएको फ्यान याँ अझै चलिराछ । थोत्रा घरमा, थोत्रा बूढाबूढीलाई किन चाहियो नयाँ भाँडावर्तन !

कान्छीले अस्ति आउँदा उसकै दोगानबाट एकभारी सामान ल्याकी थिई । चिउरा, दाल, तेल, सरफ, साबुन, चाउचाउ, बिस्कुट । सबैथोक छ । हामीलाई केईको खाँचो छैन । परेका बेला तिमेरुले हेरेकै छौ । आउन मन लाग्दा, काम पर्दा आकै छौ । बेलाबेला फुन गरेर सन्चो बिसन्चो सोधेकै छौ । अचेल त फुनमा पनि बेलाबेला अन्वार हेरेरै कुरा गर्न पाइएकै छ । आपत पर्दा छिमेकीहेरू छन्, अस्पताल जानु पर्‍यो भने कोई न कोई मान्छे जुटिहाल्छ । खेत कमाउने धिमाल माइलाले कतिपटक बालाई जँचाएर ल्यायो, परिआउँदा जल्ले पनि सघाउँछन् । अस्ति एक राति चैं अलि आपत परो, बाले दबाई खान बिर्सिनुभो कि के भो, राति किचेनमा गएर लड्नुभएछ । घड्याङघुडुङ आवाज आएर मैले थाहा त पाएँ, पाएर के गर्नु । बोलाएँ, घचच्याएँ, पानी छम्केँ । कसैलाई बोलाउन गाउँतिर जाउँ भने हिँडेर पुग्दिनँ, पुगेपनि आधारातमा कसलार्ई बोलाउनु, कसले सुन्छ π फुन गर्न जान्दिनँ । भगवान पुकारा गर्दै घचघच्याउँदै गर्दा बल्ल बल्ल उठ्नुभयो । हाडमासुको शरीर यस्ता सानातिना के के आपत त आइहाल्छन् । अब शरीरको इन्जिन थोत्रो भाको होला नि त । अस्सी कुनामा बस्सी भन्थे, होइन पो रछ । हुन त पाए पनि किन बस्नु, सकेसम्म त काम गरेकै राम्रो नि ।

अरु भन्दा पनि मेरो यो हात चिलाउने रोगले अलि दुःख देको छ । चिलाउँछ, कनायो, सबै डाबरै डाबर आउँछ । पाक्छ, फुट्छ, अनि जोरो आउँछ । आ…..भैगो भान्जा, यो कुरा नलेख्नू । तिनेर्लाइ पिर हुन्छ । बरु पोहोर माइली बुहारीले पठाइदिएको दबाइले अलि कम भाको थियो, भान्जा फर्किँदा त्यो दबाइ पाइयो भने ल्याइदिनू । चिठीमा नलेख्नू ।

मलाई अलिकति पिर चैं बाकै छ । दिनदिनै बेहोरा छाड्दै जानुभको छ । कहिले रातरातभरि ननिदाई कटाउनुहुन्छ, कहिले दिनभरि नबिउँझिकनै बिताउनुहुन्छ । कहिले कानमा किरा कराए भन्नुहुन्छ, कहिले घण्टी बजो भन्नुहुन्छ । पोहोरसम्म दिनको एकपल्ट कुनै न कुनै छोराछोरीसित कुरा नगरी भातै नखाने मान्छे अचेल वास्तै गर्नुहुन्न । अस्ति एकदिन त हँसाएर झण्डै मार्नुभयो, जेठो छोरो र जेठी छोरी कुन पहिला जन्मेका हँ भनेर । खुस्क्यो कि क्या हो तपाईँको भनेको, बिर्सेँ नि त भन्नुहुन्छ । भर्खर बयासीको हुँदै यसरी बिर्सन थालेपछि, कान सुन्न छाडेपछि, आँखाले राम्रो भेउ पाउन छाडेपछि कसरी गरिखानु भन्छु म । केई भा छैन, ठिकै छु त भन्नुहुन्छ फेरि । यस्तै रमाइलो भइरन्छ घरमा ।

हुन पनि बूढाबूढी भए पछि अलि अचम्मै पनि हुँदोरछ । कहिले हड्डी दुखे जस्तो लाग्छ, कहिले मुटु दुखेजस्तो लाग्छ । हड्डी मकाएको हो कि माया मकाएको हो, मुटु दुखेको हो कि मन दुखेको हो, घुँडा खिएको हो कि सम्झना खिएको हो छुट्याउनै गाह्रो ।

ए माइजू, यो के भनेको मैले त बुझिनँ नि, भनेर भान्जाले चिठी लेख्न बिसाएर बिचैमा सोधे, मैले पनि भन्दा भन्दै केके भनेँछु, आफैं छक्क परेँ । डर पनि लाग्यो कतै मेरो पनि होस उड्न थालेको त होइन π तर तेस्तो छैन, म पूरै सद्धे छु, एकदमै होसहवासमै चिठी लेखाएकी हुँ । । मलाई चिन्ता त बाको र तिमेरुको मात्र हो ।

तिमेरुको अफिस, जागिर, काम कस्तो चल्दैछ । राम्ररी गर्नू, यताको चिन्ता नगर्नू । धेरै यता आउन र जान गर्दा पनि तिमेरुको धेरै खर्च हुन्छ, केले पुर्‍याउँछौ ? फलफूल, तरकारी, मासु खानू । बिमार बोकेर नबस्नू । बुहारीलाई पेसर भयो भन्ने सुनेँ, अलि राम्रो अस्पतालमा राम्रो डाक्टरलाई जँचाउनू ।
अरु त के भन्नु, बाँकी खबर भान्जालाई सोध्नू ।

-आमा

०००
सितलपाखा, कीर्तिपुर