नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

– “विचरण गर्दागर्दै ढल्यो गाँठ्ठे जिन्दगी !”
निशाकालीन निद्रामा सभ्य देशको असभ्य चाला र हुर्मतको पराकाष्ठामा महाविर पागल बनिरहेका थिए । उनलाई कसैले नजिकै सडक पेटीमा गएर एकाविहानै सोध्यो ।
– “दाइ ! तपाईको के चाला हो ? सडकमा लम्पसार !”
– “उफ ठिटाहरू ! लम्पसारवादीहरूले मलाई यहाँसम्म तानेर ल्याएका हुन् । म आविश्कारवादी हुँ !”
— “आविश्कारवादी पनि सडकमा लम्पसार पर्छन् त ?”
– “हेर ठिटाहरू ! तिमीहरूलाई यसको जवाफ उमेर छिप्पिएपछि आफै पाउँछौ । मेरो दुखेको घाउमा नुन नछर है ? ठिटा हो !”

महाविर वैशाखको झरिबादल र तात्तिएको रापिलो गर्मीको चापले रन्थनिएर बर्बराइरहेका थिए । उनको जागासँग विहानी समयमा चराहरू समेत कराउन सकेका थिएनन् । लम्पटवादी बनिरहेका सत्ताका दरिद्रहरू वरपर घुमिरहेका थिए । महाविर उत्तानो परेर आकाशतिर हेर्दै महादेवीलाई भाकल गर्न लागे ।
– “हे महादेवी ! आविश्कार नभै देश विकास हुन्छ ?”

पत्रकारहरू सूचना चुहाउन प्रश्न गरिरहेका थिए । उनीहरूको वास्तविकता हो या नाटकीय कथनीका प्रश्नहरू महाविरमाथि बर्सिरहेका थिए ।
– “तपाईं राजनीतिज्ञ हो कि ? वैज्ञानिक ?”
– “म विज्ञानको आविश्कारक हुँ !”
– “त्यसो भए तपाईं राजनीतिज्ञले गर्नेजस्तो मण्डला प्रदर्शन किन गरिरहनु भएको छ त !”
– “तपाईहरूलाई थाहा छैन, पत्रकारज्यूहरू ! तपाईहरू भ्रममा हुनुहुन्छ । मैले मण्डला प्रदर्शन गर्न खोजेको होइन, मण्डेला प्रदर्शन गर्न खोजेको हो, बुझ्नु भो ?”

पत्रकारहरू वाल्ल परेर समाचार लेख्न थाले ।
– “यो, मण्डला एक रोविन्स टापु हो, यहीबाट जेल सजाय हुन्छ !”
महाविर नव व्याख्याताहरूको हैरानीमा अलमल्ल परेर फेरि त्यो रात सडकमा टोपीले घप्लक्क अनुहार छोपेर पल्टिए । उनको मुखबाट बर्बराएका शब्दहरू निस्किरहेका थिए ।

– “यिनीहरूले देश चलाउने रे ! गुहु र गोबरको पहिचान गर्न नसक्नेले पहिचानको माग गर्ने ?”
भोलिपल्ट विहानको निद्राबाट खुलेको बेलामा वरिपरि प्रहरी तैनाथ थिए । अल्लारेहरूको भीड पनि कम थिएन । पत्रकार बन्धुका क्यामरा तेर्सिएका थिए । कसैले नेपथ्यबाट कराएको सुनियो ।
– “म्यागासेसे पुरस्कार पाएर देश बिगार्ने बौलाहा यै हो !”

०००
काठमाडौं