नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डा. कुसुमाकर शर्मा गौतम :

“किन अधीर देख्दै छु नाथ ?“ तपस्याबाट भर्खर निवृत्त भएका शिवजी छट्पटाएको देखेर पार्वतीले सोधिन् ।

“नन्दीलाई मेरो नयाँ वस्त्र सुन्दरबनबाट ल्याइदे भनेको । न आफू देखिन्छ, न वस्त्र ।“ अलिअलि क्रोधित स्वरमा शिवजीले पार्वतीलाई सोधे, “नन्दीलाई देख्यौ ?“

“वस्त्र ल्याएको देखेन । तर नन्दी यहीँ थ्यो त भर्खरै !“ आफ्नो उत्तरले शिवजीको क्रोध घट्नुको सट्टा बढ्न थालेको पार्वतीले अनुभव गरिन् ।

शिवजीले नन्दी खोज्न आँखा चिम्लिए । पार्वतीले टिकटक खोलेर हेरिन् ।

आम्मामा ! शिवजीलाई मनपर्ने पशुपतक्षेत्र नेपाल प्रमथगणले ढाकिएको थियो । नन्दीको नेत्रृत्वमा । नन्दी, भृङ्गी, भूत, प्रेत, पिशाच, सबै प्रमथगण टिकटकमा भाइरल देखिए । सृष्टिकर्ता ब्रह्माजीले बनाइदिएको दिमागमा अहमब्रह्म भन्ने मन्त्रको सट्टा अटेरी, दम्भी, अविश्वासी, भ्रष्ट र दुराचारीको चिप कोचिएको थियो ।

पार्वतीलाई डर लाग्यो । सोचिन्, ‘नन्दी र प्रमथगणको यो चालाबाट शिवजी पक्कै अनभिज्ञ छैनन् । तेस्रो नेत्र खुल्यो भने सर्वनाश हुन्छ ।’

‘नन्दीगणलाई बोलाउँ कि के गरौँ ?’ सोच्दै शिवजीलाई एकटकले हेरिन् ।

आँखा चिम्ले कै अवस्थामा शिवजी मुस्कुराए । पार्वती झन डराइन् । उनले मोबाइलको कोड खोलिन् । त्यहाँ शिवजीले विद्युतीय-चुम्बकास्त्र के छोडेका थिए प्रमथगण नतमस्तक कैलाशतिर तानियो । हेर्दा हेर्दै सिंहदरवार, बाइसे-चौबिसेका कोट, डाँडा, दरवार, अटाली, पटाङ्गिनीहरू खाली हुँदै गए ।

पार्वतीले जिज्ञासु नजरले पुलुक्क शिवजीलाई हेरिन् ।

आँखा चिम्लिएका शिवजीको मुखबाट फुत्त आवाज निस्कियो, “पाशुपतक्षेत्रका बासिन्दालाई तिमीले अझै चिनेकी रहेनछ्यौ पार्वती !”

०००
१ अप्रेल २०२१
एडमन्टन, क्यानाडा