नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डिल्लीप्रसाद अधिकारी :

गान्धी बजारमा अचानक, डुल्दै गरेको मलाई, कसैले पछाडिबाट कठालोमा पक्रेर झल्ट्याङ-झुल्टुङ् पारेपछि मैले पनि पछाडि फर्केर तत्क्षण उसलाई रन्फनिने गरि झापड हाने
अनि मात्रै वस्तु स्थितिमा दृष्टि घुमाउँदा थाहा पाएँ ऊ त अपरिचित कुनै स्त्री थिई ।

“किन मलाई सासूलाई मानसिक यातना दिने भनेर लेखिस् हँ ?- “तलाईं के थाहा छ म सासूलाई कति माया गर्छु भनेर ?” रिसले काम्दै उसले यसो भनेपछि म छक्क परेँ ।
“म तपाईंलाई चिन्दै चिन्दिन भने म तपाईँबारे त्यस्तो कुरा कसरी भन्छु होला, अनि किन ?”- भन्दै थिएँ, भीड जम्मा भइहाल्यो ।
“भनेको होइन । तैँले त लेखेको पो छ त ।”
“कुनै कथामा वा कुनै कवितामा ?“ सोधेँ एउटा लेखक हुनुको हैसियतमा ।

“अँ, मेरो विषयमा फेसबुकमा, ह्वाट्स्एपमा त्यस्तो लेख्ने हो ?”- भन्दै मतिर झम्टिएकी उसलाई अहिले भने भीडका केही महिलाले तानेकाले म बाँचेँ ।
“बहिनी ! तिमीलाई मैले दोष्याएको होइन । त्यो त कथा पो त”- र अझै भनेँ – “मैले कथा लेखेको हूँ । अब त्यो तिमीसँग, तिम्रो जीवनसँग, तिम्रो प्रवृत्तिसँग त्यो मिल्नु त खालि एउटा संयोग मात्रै हो ।”
ऊ कड्की “थाहा छ मलाई पनि, साहित्य समाजको दर्पण हो । अनि त्यसरी मलाई लेख्ने ?”

अझै पनि म नम्र नै थिएँ र भने- “कि त्यसो भए मेरो त्यो रचनाको पात्र तिमी नै हौ ? त्यो नकारात्मक प्रवृत्ति भएका समाजमा अरु छैनन् त ? अनि त्यसो भए तिमीले पनि सासूलाई मानसिक यातना दिने गरेकी छौ ?” – सोध्दै थिएँ त्यसैबेला महिला अधिकारकर्मी पुलिस समेत लिएर आए ।

एउटी नारीलाई थप्पड हानेको अपराधमा मलाई पुलिसले हिरासतमा लिए । मेरो कुरा कसैले नसुन्नु स्वाभाविक नै हो । किनभने मैले एक महिलालाई अचानकै झापड हानेको थिएँ ।
थानामा मैले बयान दिए पनि अहिले म हिरासतमा छु । भोलि न्यायालयमा मलाई फेरि आफ्नो सफाइ दिनुपर्ने छ । म अहिले रातको चकमन्नतामा एउटै कुरा न्यायाधीशलाई बिन्ती गर्ने सोचिरहेको छु कि अब कवि/लेखकलाई पनि सरकारले सुरक्षा दिनुपर्नेछ । देशमा साहित्यकार असुरक्षित छन् आफैँले कल्पेका चरित्रहरूबाट ।

०००
रिनाक, सिक्किम ।