नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

भन्थ्यो पर्वत ढाल्न सक्छु मदले डुक्रेर साँढे तर
फर्क्यो ऊ सिङ भाँचिएपछि दुवै रक्ताम्य बन्दै घर ।
उर्लन्छन् खहरे हुँदा जल सुके हुन्छन् निकै निर्धन
आगोमा दुध पोखिएसरि उँधो गिर्छन् घमन्डी जन ।।

देखेँ याचकतुल्य मानवपना आक्रान्तझैँ, खिन्नझैँ
भन्थ्यो मानवभित्र मानव हुने संसार होला र खै ।
हाँस्यो मानव बिर्सिई मनुजता लत्री झुकाई शिर
खाल्डो खन्छु अरू भनेर त्यसमा पर्ने म नै आखिर ।।

पैसा, इज्जत, मान, शान पदको भोको बनेको छ ऊ
आफ्नैबाट फसाइएर बलिको बोको बनेको छ ऊ ।
दौडेको छ हतारमा दिनदिनै हेर्दै घडीका सुई
खोला भेट्छ समुद्र कोसिस गरे मान्छे उहीँको उहीँ ।।

औँलो एक उठ्यो खराब छ भनी तोकेर अर्कातिर
बुझ्दैनौ किन मूर्ख चार अँगुली फर्के नि आफैँतिर ?
प्राणीको कुभलो चिताउन पुगे गर्नेछ आफ्नै खति
अर्काको गुणदोष हेर्नु पहिले आफ्नो सुधारौँ मति ।।

देखी सुन्दर पुष्प यौवन सबै हुन्छन् समाकर्षित
गर्दा लोभ पसेर भित्र भमरा फस्छन् नराम्रोसित ।
देखिन्नन् भयमुक्त मानिस कुनै भण्डार आफ्नो भरी
मौरी मर्छ अरे डुबेर महमा के गर्नु जम्मा गरी ?

०००
सुर्खेत