नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

रमेश खकुरेल :

यो काठमाडौँ सब हात माडौँ
जाडो महीनाभर नाक माडौँ
खेतै नरोपौँ तर धान माडौँ
मौरी नपालौँ मह मात्र काढौँ ।

खोले निली डम्म भुँडी भसारौँ
भुजा भनी शान दिँदै डकारौँ
गुन्द्री बिछाई घर रात काटौँ
चिटिक्क भै बाहिर सूट ठाटौँ ।

कलेजका गेटहरू चहारौँ
कता ठिटी छन् रमिता निहारौँ
सलक्क पारेर कपाल कोरौँ
कर्के गरी नेत्र कटाक्ष जोरौँ ।

टिभीहरू फेसनलागि हेरौँ
कुरा कसैका नसुनौं नटेरौँ
न जाँचमा अक्षर एक कोरौँ
परन्तु हूँ पास भनेर घेरौँ ।

विद्वान सरी बन्न किताब बोकौँ
चुरोट तानौं अनि खूब खोकौँ
कुनै दुई वाक्य रटेर घोकौँ
ज्ञाता हुँ भन्दै अनि ताल ठोकौँ ।

बिहान ढोका छ वटा चहारौँ
कुरा यताका उसतर्फ सारौँ
साख्खै सबैको म भनेर पारौं
जस्तै परोस् हिम्मत नै नहारौँ ।

निर्धा मिले लात दिई पछारौँ
ठूला मिले दाँत ङिचिक्क पारौँ
सोझा मिले भाषण खूब झारौँ
कुर्सीसँगै नाल लगेर गाडौँ ।

भट्टीभरी मित्र समाज डाकाैँ
मोमोसँगै लोकल जाँड राखौँ
आफैँ नबुझ्ने कविता फलाकौँ
प्रज्ञा प्रतिष्ठान सदस्य ताकौँ ।

०००
’उन्नयन’ प्रकाशन, २०५५
‘नेपाली हास्यव्यङ्ग्य कविता’ (२०७५)