नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डिल्लीप्रसाद मूलतिहुन :

यस्तो शिक्षा सिकौँ कोही बन्न हुँदैन वञ्चित
बाङ्गोनै हो दिगोशिक्षा भन्ने नारा छ सञ्चित । (२५६)

ढुङ्गा हान्नु नयाँनै हो अरू मैले रुचाइँन
अरूको टाउको फर्सी ठानेँ फोर्न डराइँन । (२५७)

साँच्चै लौका ,घिरौलाझैँ अरूको लाग्छ गर्धन
इच्छा लाग्छ मुला काटे जस्तो काट्न दनादन । (२५८)

युवावस्था हुँदै जाँदा यस्तै सोच उचालियो
छोडेर घरको बास वनमै बस्न थालियो । (२५९)

बानी यस्तो बस्यो मेरो नढाँटी बोल्न जानिन
सहिसत्य कुरासुन्दा मैले आनन्द मानिन । (२६०)

सोझालाई दिनैपिच्छे आश्वासन दिने गरेँ
कुरा मेरै भए राम्रो ठूलोबडो म नै परेँ । (२६१)

ठूलो बन्न सिकेँ मैले कुरा बुन्दै बिकाउँदै
कुराकै आडमा आफ्नो पेटलाई फुकाउँदै । (२६२)

ज्यानमा भरियो मासु बलिस्ठ बन्न थालियो
उर्लियो जोशको राँको हतियार उचालियो । (२६३)

बन्दै बन्दै गएँ ज्ञानी काँध राखेर बन्दुक
केके तन्त्र भनी मन्त्र जप्न ब्यस्त भयो मुख । (२६४)

यो मन्त्र नजपी बस्ने मेरो कट्टर दुश्मन
गर्न थालेँ उसैको म सत्तोसराप बेस्कन । (२६५)

सर्वेसर्वा बनेँ आफै के भन्छौ पथभ्रष्ट छु
मेरै शासन राम्रो छ शड्ढा छैन म प्रष्ट छु । (२६६)

मैले फोस्रा कुरा गर्नु अस्वाभाविक होइन
सत्यबाटो सफा भन्ने तर्कमा तुक भेटिन । (२६७)

कसैलाई कुटेँ मैले कसैलाई लुटेँ पनि
क्रान्ति गर्दा पसेँ जेल बेलैमाथि छुटेँ पनि । (२६८)

जेल पस्नु भनेको म योग्यता बढ्नु ठान्दछु
सरकार बने मेरो कैदी सुयोग्य छान्दछु । (२६९)

जेलनै पाठशाला हो यही हो पाठ्यपुस्तक
जेलनेल सबै भोगेँ त्यसैले शिर उच्च छ । (२७०)
क्रमशः

०००
चाँगुनारायण, भक्तपुर