नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

बालकृष्ण खनाल :

आँखा छैन भनी भनौ म कसरी, संसार घुम्दैछ ऊ।
आँखा देख्छ भनी भनौ म कसरी, देख्दैन भन्दैछ ऊ।।
बैरो हैन भनी भनौ म कसरी, बोलेर सुन्दैन ऊ ।
डाके मालिकले कसेर लगुटी, दौडेर पुग्ने छ ऊ।।

धर्ती स्वर्गसरी बनाउछु भनी बाचा गरेको थियो।
साँच्चै स्वर्ग समान यो मुलुकथ्यो, नर्कै बनाईदियो।
पैरेको छ अमूल्य वस्त्र जसले, देखिन्छ नाङ्गो तन।
त्यस्तो दुष्ट यहाँ पवित्र थलमा, को रैछ त्यो लौ भन।।

केही गर्न परेन काम गतिलो, खायो गरी भाषण।
मै हो देव भन्यो अधर्मिजनले, माथा घसी चन्दन।।
लाग्यो शासन गर्न रावणसरी, रुन्छन् जहाँ सज्जन।
त्यस्तो दुष्ट यहाँ पवित्र थलमा कोरेछ त्यो लौ भन।।

को हो दानव त्यो भनौ म कसरी, पत्याउँदैनन् जहाँ।
गाह्रो हुन्छ कि बाच्नलाइ जन हो, बोलेर साँचो यहाँ ।।
मैले चिन्न सकेन सोधन गरेँ, विद्वान ए सज्जन।
त्यस्तो दुष्ट यहाँ पवित्र थलमा को रैछ त्यो लौ भन।।

पार्यो सज्जनको सधै भरममा, बाठो चनाखो बनी।
बेची राष्टियता समेत जसले, आफू भयो ऊ धनी।।
ढोग्यो पाउ इतर हुने बखतमा, नाता लगाई कन।
जस्ले आज चिनेन रे हजुरको, को रैछ त्यो लौ भन।।

०००
टिकापुर, कैलाली