नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

अनिल पौडेल ‘किर्ते’ :

ऊ
रासन नभएकालाई गजक्काशनबाट भाषण सुनाउँछ…
आदरणीय जनसमुदाय,
देश भसक्कै लुटेर खाए,
मलाई त केही गर्ने दिएनन्, अनुभव थिएन
आठौँ पुस्ताको लागि केही गर्ने सकिन
भाग्यले साथ दिएन

भन्छन्,
म फुकेको फुकेकै, देश किन सुकेको सुकेकै ?
अर्काको भाग खान ढुकेको ढुकेकै ?
चिन्ता गर्दैन कसैले मेरो… भन्दैनन् यसले खायो खाएन
उल्टै दोष लाउँछन्
ल भन्नुस् त जनसमुदाय.. प्रतिगमनको सकेत आयो आएन ?

खासै रूचि हुन्न देशको चिन्ताले
भन्छन् साथीभाइ… यसले जनताको धेरै चिन्ता गर्छ,
पटक्कै खाँदै खाँदैन
मलाई पनि हो जस्तै लाग्छ…
दुई पेग भन्दा जाँदै जाँदैन
त्यसैले म भोकै पटुकी कस्छु
जनतालाई त ‘मालामाल’ छ…
तर म रुचि नभ’का दिन जनताकै नाममा वर्त बस्छु

डोको बुन्न छोडि-दिनुहोस् हातमा भाटा बोक्नुस्
गाडी रोक्नुस्,
ढुङ्गाले ठोक्नुस्,
नारा घोक्नुस्, कान्ति खोक्नुस्

सुन्नुस्… बाखा, वस्तु खोरमा थुन्नुस्
अनि एक मुठी चिउरा चपाउनुहोला
फरूवाको विंड लिएर सडकमा आउनुस्…
पछि अधिकार नपाउनुहोला !
भन्छन् मलाई जनताको टाउकोमा टेकी माथि चढिर’को छु
मलाई त बाथरूममा चिप्लिँदापनि लाग्छ…
म त जनताकै लागि लडिरहेको छु

तपैंहरू सबको काठमाण्डुमा घर हुनेछ
एक, दुई हो र… तीनतले
देशका भन्दा विदेशी बढी भेट्छु
देश र जनताकै चिन्ताले
देश सम्झन्छु
जेनेरेटर जस्तो थर्थराउँछु
साथीभाइ भन्छन्
म त निन्द्रामा पनि देश र जनताकै बारेमा
बर्बराउँछु
पक्कै पत्याउनुभो…
सुनिमात्र रहने खाली ?
खोई त बज्दैन त ताली ।

देशलाई गम्लङ्गै बोकेर चन्द्रमा नै छुन्छु लाग्छ छुन चैं
यो भाषण तपाईंकै पीरले तपाईकै नाममा हो है हुन चैं ॥

०००
माेरङ