नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

लक्ष्मण नेवटिया :

हो – म मेलामा हराएको बालक,
ढुक्क थिएँ-
मेरो रक्षक थियो, मेरो विवेक
उसले मेरो औंला समातेर
डोर्‍याउदै थियो एक एक पसल-
एक एक स्टल
पुर्‍याउदै थियो त्यहाँ जो डुल्नु पर्ने
उपयुक्त ठाउँ थियो असल।

तर जब मैले रक्षकदेखि दिक्क लागी
छोडाएँ उसको औंलाबाट आफ्नो हात
फुत्त फुस्केर भागें-
रहन नचाहेर अभिभावकको करमा
घुम्न मन लागेर मेला आफ्नै भरमा !
एकछिनका लागि त खुशी भएँ म,
स्वतन्त्र भएपछि अभिभावकबाट
तर केहिपछि, जुन मेला थियो रमाइलो
अब भीडमा हराएर म, मच्चियो रोइलो !
जादु, खेल, भव्य मेला भययुक्त हुनगयो

खोज्न थालें रक्षकलाई चिच्याई चिच्याई
पुन: समाउन उसका सबल औंलालाई
अहँ ! सकिन कसै गरे पनि,

अहिले एउटा बेपत्ते बालक
हुन पुगेको छु
आफ्नै कुबुद्धिले गर्दा
नराम्ररी चुकेको छु।

०००
विराटनगर