मोह

आहा !
खुब प्रगति गर्नुभएछ रातारात
अग्ला अग्ला घर बनाउनु भएछ फटाफट
ए नवधनाढ्य अन्तरे दाइ !
मेरा ससाना कुरा राखुँ यहाँलाई ?
यहाँलाई थाहा छ ?
कुनै काल बखत आपत आइलाग्दा
र, शयनकक्षमै हुरुक्क हुनलाग्दा
झ्याईँकुटी पार्दै तुलसा ढोगाउन
वा, एम्बुलेन्स बोलाएर अस्पताल कुदाउन
खान्द्राङ खुन्द्रुङ पारेर भुइँतलामा झार्दै गर्दा
तपाइँका गुजुल्टो परेका अङ्गहरूले
तपाईँलाई नै सराप्नेछन्
‘ऐया ! यत्रो खान बनाइथिस् गगनचुम्बी भवन !’
अनि थाहा छ अर्को कुरा ?
तपाईँका लाखौँ लाख मुल्यका सुटबुट
जब ब्रह्मनालमा तेर्सिनुहुन्छ तपाईँ
हतार हतार निकालिने छन् साटसुट
ठस्ठसी कन्दै
कत्ति कस्सिएका भन्दै
आफ्नैहरूले यहाँलाई सराप्ने छन्
र मनमनै भन्नेछन्
सास छउन्जेल न हो यी पोशाकको जय जय
कति सजिलो हुन्थ्यो ऐले धोती भैदिएको भए !
हेर दाइ !
आकाशको आकर्षण अस्थायी हो
वास्तविकता त धरती हो, सिर्फ चार हात भए पुग्ने !
अनि,
पोशाकको सम्मोहन पनि अस्थायी हो
आवश्यकता त कात्रोको हो, सिर्फ आठ हात भए पुग्ने !
यी कुरा ख्याल गरेर मात्रै–
आकास अनि पोशाकमोह गरौँ
हुन्छ अन्तरे दाइ !
२०७१ फागुन १५
काठमाडौं ।