नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

१.
मैले लेखेको कृति विक्रीबाट प्राप्त हुने रकम मिर्गौलाका विरामीहरूको उपचारमा सहयोगी हुनेछ भन्ने उदेश्यका लागि केही लेखी दिन मैले एउटा चर्चित पत्रिकाका पत्रकार साथीसँग सहयोग मागेको थिए । तर उनले मेरो कुरालाई सधै नै नकारे ।

एकदिन मसँगको भेटमा साथीले मुखै फोडेर भने- नाम चलेको एउटा रेष्टुरेन्टमा लगेर टन्न ख्याउनुस् न ! भोलि तपाईंको नाम भँगेरे अक्षरमा पत्रिका भरि आए पुगेन !

साथीको कुरा सुनेर म त ट्वाँ परेँ ।

२.
पण्डित बाजे भोलिपल्ट सत्यनारायण पूजाको निम्ति डिट्ठाको घरमा बिहानै पुगे । पूजाको सरसामानहरू सबै तयारै थिए । तर पण्डित बाजेको मन भने पैसो कति पाइने हो भनेर चारैतिर आँखा कुदाउँदै थिए । तर पैसो कहिँ पनि नदेखेर जिल्ल परिरहेका थिए । पण्डित बाजे जिल्ल परेको देखेर पूजाका निम्ति अगाडि बसेका बाठा डिट्ठा साहेबले आफ्नो कुरा यसरी खुलासा गर्दै भने-

के भने नि पण्डित बाजे ! म पनि तपाईं जस्तै पण्डित हुँ, आफूकहाँको पूजा आफैले गर्न नमिलेर तपाईंलाई बोलाको हो क्या !

३.
बिहानको हाजिरी बजाउँदै म आफ्नो कार्यस्थलतिर लाग्दै गर्दा साथी राधाकृष्णले तपाईंलाई सरले माथि बोलाउनु भएको छ भने । सरलाई भेट्दै भने- मलाई बोलाउनु भएको रहेछ, केही थियो कि सर ! मेरो कुरा सुन्ने बित्तिकै सर त मज्जाले हाँस्नुभयो र भन्नभयो-
राधाकृष्णले मलाई भेट्न जानु भनेर आएका तपाईं सहित पाँचजना भैसके । कुरो बुझ्या भए मार्दिनु !

म त्यहीँ भएको बेला राधाकृष्ण सरकहाँ टुप्लुक्क देखा परेपछि अनाहकमा दु;ख दिएको सम्झेर रिसले मुख छोड्नै लाग्दा ऊ आफैले पोल खोल्दै भन्यो- आज त हुस्सु दिवस ! त्यही भएर मैले त तपाईहरूलाई हुस्सु बनाए है !
हामी सबै जिल्ल !

०००
सरस्वतीनगर, चावहिल