हास्यदेव वासुदेवको विदाइ
वि.सं.२०७८
२०६३ भदौ २५ गते बिहान साँढे ६ बजे टेलिफोनको घन्टी बज्यो । म ओछ्यानमै थिएँ ।
पुरा पढ्नुहाेस्
अँजुलीमा एक पित्को आगो, दुई थान अरिमट्ठे तिघ्राहरू
वि.सं.२०७८
धरतीका सम्पूणर् मान्छेहरूले भने- “हामीसँग आगो छैन अब के गर्ने ?” आगो जीवनको आधार हो ।
पुरा पढ्नुहाेस्
मुटुछेड काव्य
वि.सं.२०७८
सायद भन्ठान्नुहोला, यो नाथे त झन्-झन् पो पात्तिएर गएछ । यसो एउटा स्तरिलो, रसिलो र गमिलो
पुरा पढ्नुहाेस्
जुत्ताबारे एउटा कार्यपत्र
वि.सं.२०७८
जुत्ताबारे नेपाली साहित्यमा कुनै मौलिक समालोचना अथवा निबन्ध मैले अद्यापि पढ्न पाएको छैन । निबन्ध र
पुरा पढ्नुहाेस्
चरिचुच्चे ‘च’
वि.सं.२०७८
हो, मान्छे बिछट्ट छुच्चा भए, चौपट्ट लुच्चा भए । यिनै छुच्चा र लुच्चाको मिचोमा परेर हामीजस्ता
पुरा पढ्नुहाेस्
सुकुलमाथि
वि.सं.२०७८
मलाई एकदिन टेबिल र मेचको चिच्याटले बगैंचामा गएर एउटा सुकुल ओछ्याएर बस्न मन लाग्यो । कोठामाभन्दा
पुरा पढ्नुहाेस्
हाँस्न हँसाउन …
वि.सं.२०७८
पुगिसरी आउनेहरू पेट मिचोमिची हाँस्त छन् । भोका नांगा मरन्च्याँसे र खोपडी खोकिएकाहरू चाहि मुसुक्क हाँसेका
पुरा पढ्नुहाेस्
भैरव अर्याललाई चिठी
वि.सं.२०७८
२१ अगस्त १९६३ जनकपुर प्रिय साथी भैरव, तिमीले जुन किसिमको पोस्टकार्ड लेख्यौ, त्यसले मलाई ज्यादै नै
पुरा पढ्नुहाेस्
‘एक पेज’ : सन्दर्भ वासुदेव
वि.सं.२०७८
‘हामी दूरभाषी भयौ’ भनेर ‘मुखपतित’ भैसकें म वासुदेव लुइटेलका बारेमा लेख्ता । तैपनि छाडेनन् नरनाथ लुइटेलले
पुरा पढ्नुहाेस्
अथ भागबन्डा अध्याय
वि.सं.२०७८
जेमराजले मृतकलाई सनाखत गर्दै भने- ‘उत्तर आधुनिक युगको सबैभन्दा पछिल्लो महात्म्य कुन हो ?’ मृतकले भन्यो-
पुरा पढ्नुहाेस्
