नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

एकेएन गोगने : 

पढ्ने मानिसले पढे अघि बढे धाएर विद्याश्रम ।
धेरै ती अब नासिएर बनिए एकान्त वृद्धाश्रम ॥
पुग्दो छैन भनिन्छ यो पनि कतै सङ्ख्या बढी वृद्धको ।
कालो दाग करालियो भुवनमा उत्पात सम्बृद्धिको ॥
॥१॥

त्यो वृद्धाश्रम रुन्छ उग्र गतिले सारा दिशा फैलँदै ॥
भन्डाफोर गरेर धेर नरको बोक्रेपना तौलँदै ॥
देख्छन् मानिस मार्गमा तर तिनी बोल्दै नबोलीकन ।
हिंड्छन् झट्पट चालमा किन सबै ओठै नखोलीकन ?
॥२॥

बर्खामास चुहुन्छ अम्बु धररी छाना र पाली चुही ।
गर्मीको रविरापले वदन यो झर्दै छ आफैं कुही ॥
आँधी आउँछ जोडले र खरुवा तानी धुजा पार्दछ ।
यस्तो कष्ट विषाद चाल अब यो कल्ले कहाँ तार्दछ ?
॥३॥

त्यत्रो अम्बर ढाक्छ मेघ-सजिलै धर्ती हरा साजले ।
ओढ्ने छैन यहाँ बिलाप नगरूँ मर्मान्तका लाजले ?
छोरानाति सबै उचा सदनमा हाँसो र खेलो गरी ।
मेरो चित्त चिथोर्दछन् पलपला च्यातिन्छ यो धर्धरी ॥
॥४॥

ओैधी सज्जन ठान्दथें कुलबधू कौटिल्यझैं निस्किई ।
पस्कन्थी पतिसाथ लाख नखरा हेर्थी ममा ठस्किई ॥
पोसी पोषणयुक्त खाद्य रसिला हुर्काउँथी सन्तति ।
मैले माग्छु भनेर हो कि किन हो हेर्थे सधैं अन्त ती ॥
॥५॥

मेरो के अपराध जन्म दिनुमा ? छोरा बिराना भए ।
सारा कल्कल योजना र सपना आशा पुराना रहे ॥
हे विश्वेश ! “हरे कठैबर !“ ममा भन्दैन कोही पनि ।
आफ्नै पुत्र हुँदो छ शत्रु ननिको बाँचूँ ! म केले अनि ?
॥६॥

आँटाको कमलो गिलो र मसिनो रोटी भए पच्दछ ।
मीठो लाग्छ मकै र खै न त भनूँ काँचै सबै खस्तछ ॥
मिस्री दिन्छ थपक्क एक बटुवा खाऊँ त ढुङ्गोसरि ।
खाँदैखान्नँ भनेर भन्नु कसरी जिब्रो रसायो हरि !
॥७॥

पैले ख्वामितले बडो मन दिई लान्थे नि-यात्रातिर ।
ऐले पुत्र-बधू मिलेर मकहाँ फर्काउँदैनन् शिर॥
छाला कोतरिएर डाबर उठे गर्थे उनै मालिस ।
छोरा शुम्भ निशुम्भझैं भइसके गर्ने कहाँ नालिस ?
॥८॥

आए चाड अनेक मानिसहरू हाँस्दै हिंडे हाटमा ।
सारा चाह दबाउँदै म अहिले जल्दै छु व्याघातमा ॥
सारीमा न खिपा छ रङ्गबिनु यो फाटेर काती भयो ।
झुम्रोझैं छ शरीर हेर ! सबले यो देह सुक्दै गयो ॥
॥९॥
क्रमशः

०००