नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

चक्रपाणी भुईमा थचक्क बसेका छ्न्।दुबै हात पछाडि टेकेर सैसला खेले झैँ गरिराछ्न् । नातिनी रुपा ढोकामा उभिएर हाँस्दै– “हजुरबा तपाईंले एक्सर्साइज गरेको हो” भन्छिन् ।
“हे कृष्ण मुरारी (थेगो) ! हेर्न नानी उठ्न खोजेको ताकतै पुगेन ।”

“हे मुरारी हजुरबा ! तपाईंको ताकतले नपुग्ने भएपछि हामीलाई बोलाए भैहाल्थ्यो । ल मेरो ताकत पनि तपाईंकोमा जोड्छु” भन्दै हजुरबाको दुई पाखुरामा च्याप्प समातेर उठाउछिन् ।

सत्तरी नाघेका चक्रपाणी र दन्डपाणी दुबै बिधुर हुन । अरु बुढाहरूसँग गफिंदा उनीहरूका श्रीमतीका प्रसङ्गसमेत चल्ने गर्थे । यस्तोमा यी दुईको मन चसक्क हुन्थ्यो । अर्धाङ्गिनी नभएको कारणले यी दुबैमा निकटता बढेको हो । चक्रपाणी अलिअलि कविता पनि कोर्छन् । तर श्रोता भने सधैं दन्डपाणी मात्र । दन्डपाणी नआएमा बुहारीलाई– “जय कृष्ण मुरारी ! दन्डे आएन नि, बिरामी प¥यो कि ? फोन गरेर बुझ त ?” भन्थे ।

सधाझैँ दन्डपाणी एक बजे आइपुग्छन् । दुबै गफिदै थिए । बुहारीले हलुवा र दुई कचौरा मासु खाजा राख्छिन् । चक्रपाणी– “हे कृष्ण मुरारी ! तेरो त बङ्गारा छ्न् र सजिलो हुन्छ । मेरो लागि कुकरमा मज्जाले गलाउछ्न् । मासुको तिर्सना जाग्छ के गर्नु ? जिन्दगी यस्तै हो बाबै ।” भन्छ्न् ।

दन्डपाणी– “जय श्रीराम ! (थेगो) गधापच्चिसीमा एकमुरीको धोक्रो बोकि गाउँबेसी गरिन्थ्यो । भन्न त– “भैंसीलाई सिङको भारी“ हुँदैन भन्छ्न् । तर के गर्नु ? हेर त ऐले आफ्नो ओझ कम भए तापनि बुढो शरीर आफैलाई बोझ भैरहेछ । जय श्रीराम ! सम्झि त, हामी सातआठ वर्षको छँदा– कसले पिसाब टाढा पुर्याउने भनी प्रतिस्पर्धा गरेको ।”

चक्रपाणी सन्दर्भ जोड्दै– “हे कृष्ण मुरारी ! अस्तिको कुरा तँलाई किन ढाँट्नु ? उठेर पिसाब फेर्दैथेँ, उहि नदीले बहाब फेरेझैँ तिघ्राबाट बहेर गएछ । शक्ति क्षण भएरै त होला ?”

“जय श्रीराम ! के गर्छस् बाबै ? सबै उमेरको खेल हो । आज बिहान खोकेर कफ थुक्या । निक्कै टाढा पुर्याएँ ठान्याथेँ । उही तेरै ताल भयो मेरो हाल– कमिजमै झरेछ । बुहारीले देखिछन् । रुमालले पुछ्पाछ पार्दिन् । आ ! छाड्दे यस्ता कुरा हिजोआज लेखेको कविता सुनौन ।”

चक्रपाणी– “हे कृष्ण मुरारी ! यहि थेगोसँग मिल्ने गौतम थरको कविले हिजो टिभीमा एकल महिला पुरुषलाई संकेत गरेर गज्जबको– “उता कृष्णकृष्ण यता राधेराधे” भन्ने शीर्षकको कविता सुनाए । तिनले त अचम्मको काम गरे । बाल, युवा, महिला आदि साहित्यको बिकासमा लागिपर्नेहरू थुप्रो छ्न् । तर बुढ्यौली साहित्यको लागि खै ?” भन्दै यस क्षेत्रमा लाग्न मकवानपुर जिल्लाको हेटौंडाबाट सुरुवात गरौँ भनी एक लाख रुपैयाँको अक्षयकोष घोषणा गरे ।”

दन्डपाणी– “जय श्रीराम ! हैन यस्ता खुस्केटहरू हाम्रो जिल्लामा मात्र हुन्छन् कि ठानेथेँ । अन्त नि रैछ्न् । मेरो थेगोसँग मिल्ने नामको खुस्केटले साहित्यिक संस्थालाई आँगन काटेर जग्गा दान दिएको सुनेथेँ । जय श्रीराम ! यस्ता वाहिहात काममा सम्पत्ति खर्चनेलाई पछि छोरानातिले लात हानेर घरबाट खेद्दा चाल पाउँछ्न् ।”

चक्रपाणी– “हे कृष्ण मुरारी ! कस्तो संकुचित सोच तेरो । यी त दातालाई अमर तुल्याउने र साहित्यको श्रीवृद्धिका खातिर गरिएको महान कार्य हो । यस्ता खुस्केट हरेक जिल्लामा २÷३ जना भैदिए साहित्यलाई मलजल हुन्थ्यो । बुढ्यौली साहित्यको लागि मैले आफ्नो वृद्धभत्ताबाट मासिक तीन सय दिने सोच बनाएको छु । हाम्रो साहित्यलाई हामीले टेवा नपुर्याए कसले पुर्याउँछ ? अझ कोहि दाताले बुढ्यौली मैत्री अस्पतालको खाँचो पनि टार्दै हुन्थो ।”

दन्डपाणी– “सहयोगको लागि म पनि छोरासँग सल्लाह गरौंला । जय श्रीराम त्यो गौतमको कविताको लाइन सुनान ! सम्झन सक्छ्स् ?”

“हे कृष्ण मुरारी ! मेरो दिमागमा ‘चट्याङ चट्याङ’ लागेका कविताका लाइन राति नै कापीमा टिपेको छु । लौ सुन–

राती झ्याल खोलेर बुढा ख्वाक्क खोक्छ–
उता बुढीको कोठामा बत्ती ट्वाक्क बल्छ ।
बुढो हत्तपत्त चस्मा खोज्न थाल्छ,
बुढी हत्तपत्त मुखमा दाँत कोच्न थाल्छिन् ।

बूढो उता जान मिलेन, बुढीका सन्तान छ्न्
बुढी यता आउन मिलेन, बुढाका सन्तान छ्न् ।
उता दमको स्याँस्याँ, यता बाथ दुख्छ
साझा एक्लोपनले दुबैलाई पोल्छ ।

दुबैले जीवन नजिकै बोलाए ।
उता कृष्णकृष्ण, यता राधेराधे….. यस्तैयस्तै थे ।

काठमाडौं