नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

आर.सी. रिजाल :

रामभक्तले बाटोबाट देखिने गरि मुलढोकाको दायाँबायाँ करिब ३/३ फिटको मातापिताको तस्बिर टाँगेका छन् । यो देख्दा बटुवाले उनको तारिफ गरेको सूनिन्छ ।

एकदिन बिहान् म साथीसँग घुम्न निस्केको थिएँ ।बाटोमा रामभक्त श्रीमतीसँग आउँदै थिए। श्रीमतीले बुवा पशुपतिनाथको चन्दन लगाउनुस् भनिन् । मैले टाउको निहुँर्‍याएँ। साथीले – पर्दैन नानी हामी मन्दिर हिँडेका हौँ। उतै लगाउँछु भने।

अलिपर पुगेपछि साथीले- तिम्रो घर अलि टाढा छ। म यिनको छिमेकी । यिनहरुले वृद्ध पितालाई जिउँदो छँदा धर्धरी रुवाएको देख्याछु। ढोकामा झुन्ड्याको तस्वीर त पितृभक्त भएको नाटकमात्र हो। यिनीहरुले केही सम्पत्ति जोडेका छैनन्। ऎले गुजारेका मस्तिको जीवन बाबुकै पसिना हो। बाबुको मृत्यु संस्कारमा पनि सारै कन्जुस्याइँ गरे।

आमाबाबुको इज्जत गर्न नसक्नेले मन्दिरमा छिर्नुलाई म त पाप ठान्छु। यिनीहरुले बाटो बिराइसके। भगवानसम्म पुग्ने बाटो त आमाबाबुको चरणबाट सुरु हुन्छ। यिनीहरु दर्शन हैन क्षमामाग्न गएका हुनुपर्छ। तर क्षमा त अन्जानमा गरेको गल्तीमा मात्र पाइन्छ । जानाजान गरेको पाप त जुनसुकै तीर्थमा गए पनि पखालिदैन होला नि ! त्यसैले त्यो फोहरी हातलाई मेरो निधारमा छुन नदिएको हुँ भने ।

०००
मकवापुर