नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

कार्यक्रम सकिएर हामी सुस्ताउँदै थियौं । तैतै हिजोअस्तिजस्तो न चर्को घाम भयो न भरी पानीले दुःख नै दियो । हिजोअस्ति झरी लागेको भए बर्बाद नै हुने ।

बौद्धमान बा कार्यक्रम स्थलमा छरिएका कुर्चीहरू पन्छाउँदै थिए । सुस्ताउन बसिरहेका एक साथीले भने- होइन यो बुढो, बुढो भएर पनि कस्तो थकाई नमान्या भन्या । एकछिन सुस्ताएपछि पन्छाए भैहाल्यो नि ? साथीको कुरा सुनेर बौद्धमान बाले साथीतिर ट्वाल्ल हेर्दै भने- “के रे ? के रे ? बूढो त तँ होलास् तेरो बाउ होला । म भरखर ६८ वर्षको मान्छेलाई बुढो भन्दो रहेछ ए । ए तेरो आँखा छैन बूढों को हो ?”

बौद्धमान बाको कुरा सुनेर साथी एकछिन जिल्ल पर्‍यो । ठट्टा गरेको हो कि साँच्चै भनेको हो साथीले भेउ पाउनै सकेन । मैले साथीलाई सम्झाउँदै भने- ‘के हो तिमी त झस्क्यौ कि क्या हो ? बूढाको बानी नै यस्तै हो । खुब ठट्टा गर्नुपर्छ बूढालाई ।” मैले यति भनेपछि साथीको अनुहार उज्यालियो । र मैले बौद्धमान बालाई भनें- “काका पनि मान्छे त खत्तम रहेछ । ठट्टा गर्नु पनि तरिका हुन्छ नि यस्तो पनि ठट्टा गराइ हो ? विचराको होस हवास नै उड्यो ल ।” वरपरका सबै हांसे । बौद्धमान वा पनि हाँसे ।

हामी कुर्ची समेट्न लागिरहेका थियौं एकजना सुस्ताई रहेका साथीले भने- “होइन भन्या ओ बुवा । एक छिन सुस्ताऔं न भन्या । काम त सकिइ हाल्यो नि । अब जाबो यी कुर्चीहरू पन्छाउने काम त हुन् नि । एकछिन त सुस्ताऔ । चियासिया खाऔं । मजाले कुर्ची खेल खेलौं अनि पन्छाई दिउँला ।”

“के कुरा गर्छ यो बजिया ?” बौद्धमान बाले आश्चर्य मान्दै भने- “होइन ए तेरो दिमागको तार खुस्कियो कि क्या हो ? यत्रा बूढाबूढा त्यैमाथि म जस्तो बूढोमान्छे कुर्ची खेल खेल्ने ? यो उमेरमा कुर्ची खेल खेल्न सुहाउँछ ? घुम्दाघुम्दै कुर्चीमै ढल्यो भने ?”

“के हुन्छ त ?” नजिकैको साथीले भने “हात गोडै नचल्ने कस्ता खल्लर बूढाहरू त कुर्ची खेल भनेपछि दायाँ वायाँ मान्छेलाई समाउन लगाएर भए पनि खेल्न आउँछन् । हवाँ भाषण गर्दा गर्दै पानी पिउन पनि नभ्याई ढल्ने त कुर्ची खेल भनेसी हुरूक्क हुन्छ र जुरूक्क उठेर आउँछ । त्यो देख्नु भएन अस्तिसम्म रत्नपार्कमा के घाम के पानी ? के तातो के चिसोसँगै घुँडा जोडेर पीचमा थेच्चिएकाहरू कुर्चीखेल सम्झेर कसरी साथीहरूलाई च्वाट्ट छाडेर कुर्ची खेल खेल्न आइपुगेका छन् । यो कुर्ची खेलमा जात-पात, धनी गरिब, उँच-नीच, ठूला साना, बूढो तरूनो केही भेदभाव हुँदैन । महिला पुरुषको त भेदभाव हुँदैन अरू त के ।”

“हो, हो बुबा । एक छिन रमाइलो पनि त गर्नु पर्छ नि ।” अर्का साथीले सही थापे । “के को रमाइलो ?” बौद्धमान बाले अलिकति जङ्गिएको पारामा भने- “जाबो कुर्चीखेल खेल्नु पनि रमाइलो ? अलिकति तलवितल परे हातगोडै भाच्चिने । उस्तै परे दाँत समेत खुस्किने । ठेलमठेल, धकेलम् धकेल, दौडादौड, यस्तो पनि खेल ?”

“ल. क्क्.. बूढा त ।” अघिल्लो साथीले भने- “बूढाले कुरै बुझ्या रहेनछन् । बूढा त त्यतिकै उमेर पचाएर मात्र बूढा भएका रहेछन् । कुर्चीखेलमा जस्तो मजा जीवनमा अरू कुन खेलमा हुन्छ बूढा बा ? त्यही भएर त हेर्नुस् हाम्रा नेताहरू कसरी कुर्चीखेलमा जुझेका छन् । जनता जनार्दनहरू बिहान ओछ्यानबाट उठेर बेलुकी फेरि त्यही ओछ्यानमा सुत्न आउन पाउने हो होइन थाहा छैन । बिहान भात खाएर निस्केको परिवारजन बेलुकी घर फर्कने हो होइन थाहा छैन । जनताको घाँटीबाट एक गाँस अनाज शान्तिसँग निलिएको छैन नेताहरू तिनै जनताको दुहाई दिएर कुर्चीखेलमा होड लगाइ रहेका छन् । कसले कतिवटा कुर्ची ओगट्ने होड लागिरहेको छ । एउटा दुधे बालक आमाको न्यानो काखमा खेल्दाखेल्दै कञ्चटमा गोली लागेर मृत्यु वरण गर्नुपर्छ । विद्यालय र बालबालिका शान्ति क्षेत्र घोषणा गर्दागर्दै झोलामा आमाबाबुको न्यानो मायाको खाजाबट्टा र कापीकलम बोकेर हिँड्नुको बदला बमगोलाहरू बोकेर हिँड्नुपर्छ । नेताहरूलाई कुर्चीको होडमा अगाडि पुग्न कहिले संविधान सभा चहिएको छ, कहिले संविधान सभा चाहिएको छैन । कहिले गणतन्त्र चाहिएको छ, कहिले गणतन्त्र आवश्यक छैन कुचालका यी समय समयमा बज्याहरूले कुर्चीखेललाई एउटा गति दिइरहेका छन् । यही गतिमा राष्ट्रिय अन्तराष्ट्रि खेलाडीहरू दौड लगाउन कुर्चीको झुम्मिएका छन् । यही खेलमा जीवन उत्सर्ग गरिरहेका छन् । कसैको टाउको फुटेको हिसावमा कुर्चीको भाग लगाइँदै छ । कसैका आँखा फुटेको हिसाबमा कुर्चीको हिसाव लगाइँदैछ तर समस्त नेपालीको शान्तिसा बाँच्ने अधिकार खोसिएको हिसाब कहिंकतै छैन । त्यसैले पनि कुर्चीको लागि हुने खेल भनेको राष्ट्रिय खेल हो । महत्वपूणर् खेल हो । जीवन उत्सर्गको खेल हो । यस्तो खेल त खेल्नै पर्यो नि !”

“ल ल ल हाम्रा नेताहरूले जीवन दाउमा लगाएर खेल्दै आइरहेको यो खेल एकछिन रमाइलाका लागि मात्र भए पनि हामी पनि खेलौं न ।” सँगैको साथीले भने ।

“खेल्न त खेल्ने हो !“ शङ्का व्यक्त गर्दै बौद्धमान बाले भने- “अनि त्यो घण्टी बजाउने मान्छे चाहिएन ? घण्टी कसले बजाउँछ ?”

“लौ बौद्धमान बा पनि. मिलाउँदै गरेका साथीले भने- “घण्टी बजाउनेको के कमी ? उ … त्यो अग्लो पर्खालभित्रकाले बजाइदिई हाल्छ नि । सधै उसैले त बजाउँदै आइरहेको छ । कुर्चीखेलमा कुर्चीमा घुम्नेहरूले उसलाई देख्नै पाउँदैनन् । उसले सबैलाई देख्छ । अनि ज-जसलाई कुर्ची दिलाउनुछ ऊ अगाडि आएपछि ट्याक्क घण्टी रोकिदिन्छ । ऊ थ्याच्च कुचीमा बस्छ अरू हेर्‍याहेर्‍यै । घण्टी त त्यै अग्लो पर्खालभित्रकाले बजाइहाल्छ नि ।”

“लौ लौ त्यसो भए आऔँ न सबै कर्ची खेल खेलौँ ।”

पोखरा