नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

विश्व विनोद :

प्रिय हर्के,
अब गाउँमा नफर्के

याद छ तँ मेरो लगौंटियार होस् । सुख दुखका कुरा एकापसमा साट्ने तँ र म नै थियौं । हातमुख जोड्ने बाध्यताले तँ नौ डाँडा पारि जाँदै गर्दा मन अमिलो र मष्तिस्क धमिलो बनाउनेको एक नम्बरमा मेरो नाम आउँथ्यो । यहीँको जमिनमा नै पौरख गर्नु पर्छ, यहि देशको मानिस हुनुमा गर्व गर्नुपर्दछ भन्ने मेरो अन्ध देश प्रेमको गजबको आकांक्षा थियो । तर रोजगारीको कारण विदेशिनु तेरो बाध्यता थियो पनि । तेरो पासपोर्टसँग मैले मेरो नागरिकता दाँजेको थिएँ कुनै बेला । त्यो बेलासम्म पासपोर्ट नबनाएकोमा मलाई यै देशको नागरिक भएकोमा गर्व लाग्थ्यो अनि मनमनै गुनगुनाउने गर्थेँ— कमसेकम गुलामी गरेर त बाँच्न परेको छैन ।

समय उस्तो रहेन जुन मैले सोचेको थिएँ । आखिर हर्के, तँ भन्दा बढी गुलामी मैले नै गर्न परेको छ । कृषि कर्ममा रमाउँछु भनेर कृषि फाराम खोल्दा हरेक कुना कुनामा हाकिम साबहरूलाई गुलामी गर्न परेको छ । यहाँको महङ्गाईसँग म चेपुवामा पर्नु परेको छ । तर हर्के तैँले त ठिक गरिछस् यार बेलैमा विदेश गएर । यति भनेर मैले मेरो निराशा पोखेको हैन तर अब आउने पुस्ताको हविगत देखेर चिन्ता मात्र लागेको हो ।

हर्के, कमसेकम तँ घर फर्कदा गाउँलेले तँलाई अर्कै सानदार नजरले पनि त हेर्ने गरेका छन् । खाडीमा पसिना झारेर भए पनि देशलाई रेमिट्यान्स भित्र्याउन योगदान दिने तैँ जस्ता लाखौं मानिस छन् भनेर मलाई गर्व गर्न मन लाग्छ । तर हर्के तैँले जति पनि त मैले यो देशमा केही गर्न सकेको छैन । म यहाँ महिना दिन काम गरेर पनि परिवार पाल्न धौ धौ छ, यौटा टिभीको सेट किन्न सकेको छैन, तर हर्के तैँले त विदेशमा काम गरेर भए पनि आफ्ना बालबच्चालाई राम्रोसँग पढाउन सकेको छस्, राम्रो घर बनाएको छस् तर हर्के मेरो घर त तँ हामी भाँडाकुटी खेल्ने बेलाको घर नै हो, उही पुरानोमा नै त छु ।

प्रिय हर्के, तँ विदेशमा बस्दा हरेक दिन देशलाई सम्झन्छस् तर हर्के मलाई आजकाल यो देश हरेक पल्ट बिर्सन मन लागेको छ । देशलाई मैले न केही गर्न सकेँ न देशले मलाई वातावरण दियो । केही गर्छु भन्दा आफ्नै जग्गा बन्धकी, धितो, अडाना राखेर दुनियाँ थरि काम गर्नु पर्छ । किसानी गर्‍यो, गर्‍यो, अर्कै देशको तरकारी सस्तोमा सरकारले भित्र्याउन दिएर हाम्रो बिक्रि हुन्न । नयाँ कुनै कुरा चाल्यो, ईजाजत लिनै अप्ठ्यारो, पुरानो कुनै कुरा गरुँ बिचौलियाका दबदवा । ए हर्के यहाँ मलाई स्वास फेर्न पनि मुस्किल भै सक्यो ।

हर्के, तिमी गएको देशमा कमसेकम नीति छ, थिती छ, तर यहाँ न नीति न थिती बर झन् बेथिती छ । तिमी खाडीमा गएर पनि आफ्ना सन्ततीलाई युरोप पठाइसकेको छौ । अबको ५ बर्षमा तिम्रा सन्तती उतैको बासिन्दा बनेर भविष्य सुरक्षित गर्नेछन् तर हर्के म नेपालमा नै बसेको कारण, गरिब भएको कारण मेरा सन्ततीले युरोपको यात्रा तय गर्न सकेका छैनन् । हर्के, तिमीले ठिकै गरेछौ, विदेशमा श्रमको नियम मानेर तिमी काम त गरेका छौ तर यहाँ म चौबिसै घण्टा जोतिएर काम गर्नु पो परेको छ ।

हर्के, तिमी विदेशिएका पटक्कै हैनौ किनकी हरेक स्वासमा तिमीले देश सम्झेका हुन्छौ, हरेक चाडबाडमा रेमिट्यान्स पठाइदिएका हुन्छौ तर हर्के हामी यहाँ देशभित्र बस्नेलाई परेका पीडा कतै गए पनि सुनाउन नपाइने रहेछ । हर्के तिमीले ठिकै गरेको छौ यार । आजलाई तारेमाम् !

०००
लमजुङ